Ik lees deze week Alfred Edersheim naast Johannes 13. Zijn rustige inzichten helpen me dingen te zien die ik anders zou missen... de stille momenten, de pauzes, het gewicht van die nacht.
Eén moment blijft hangen.
Jezus had net hun voeten gewassen.
Hij had hen gediend, ieder van hen, óók Judas.
En dan staat er:
“Hij werd diep in Zijn geest bewogen.”
En Hij zei: “Eén van jullie zal Mij verraden.”
Hij voelde het diep van binnen.
Niet alleen het verraad… maar het breken van de liefde.
En het schokte Hem
En toen, nog voordat Judas de tafel verliet, zei Hij: amen, amen, Ik zeg u: als iemand hem ontvangt die Ik zal zenden, ontvangt hij Mij, en wie Mij ontvangt, ontvangt Hem Die Mij gezonden heeft.
Hoe is het mogelijk, dat hij over het lijden en sterven heenkeek?
Op dat moment...In dezelfde ruimte waar het verraad al gaande was.
Daarna gaf Hij Judas een stuk van de maaltijd
(een hap ongezuurd brood met bittere kruiden en lam,
gedoopt in saus... waarschijnlijk charoset,
een zoet-zure menging die bij Pesach werd gegeten).
Niet om hem te ontmaskeren
Maar als een laatste, stille uitnodiging om te blijven.
Jezus wist het
Hij beefde.
en had intens lief.
—
🕯️🍞🍷
Geen opmerkingen:
Een reactie posten