Waarom ik niet zomaar roep: “Erken Palestina als staat!”

Ik las laatst:

“Bijna 150 landen erkennen Palestina als staat. Dus het bestaat gewoon.”

Maar ik dacht: Welk Palestina dan?

🟥 Gaza wordt bestuurd door Hamas, een islamistische organisatie die met geweld de macht greep.
🟦 De Westbank is in handen van de Palestijnse Autoriteit, die al jaren geen verkiezingen houdt.
En die twee? Die staan lijnrecht tegenover elkaar.

Er is geen gezamenlijke regering. Geen eenheid. Geen democratisch proces.
Dus hoe kun je dan spreken van één staat?

Ik besloot het uit te zoeken — en wat ik vond, zette mijn beeld compleet op z’n kop.
In deze blog laat ik zien wat er écht aan de hand is.

Mijn onderzoek gaat over dit: bestaat “de staat Palestina” eigenlijk wel?  En waarom vormen Gaza en de Westbank niet één land — maar twee rivaliserende gebieden?

1. Wat bedoel je met “Palestina”?

Mensen die “Palestina” zeggen, bedoelen meestal twee gebieden:

• 🟥 Gaza — een smalle strook land aan de Middellandse Zee.

• 🟦 De Westelijke Jordaanoever (ook wel: de Westbank) — een heuvelachtig gebied ten westen van de rivier de Jordaan.

Maar deze twee gebieden zijn:

• niet aaneengesloten,

• niet onder één bestuur,

• en elkaars politieke vijanden.

Dus nee — dit is géén normale staat met een regering, een grondwet en verkiezingen. Dit is een verdeelde regio met twee machtsblokken die elkaar verachten.

2. Hoe raakten Gaza en de Westbank verdeeld?

In 2006 waren er Palestijnse parlementsverkiezingen. Hamas — een islamitische, gewapende organisatie — won de meerderheid, las ik.

De andere grote partij, Fatah, die de Palestijnse Autoriteit (PA) leidt, wilde niet zomaar de macht delen natuurlijk. Zeker niet met Hamas.

Wat gebeurde er?

• Er braken gevechten uit tussen Hamas en Fatah.

• In 2007 pleegde Hamas een staatsgreep in Gaza.*

• Ze verdreven alle PA-leiders, doodden tegenstanders, en namen het bestuur over.

• Sindsdien is Gaza volledig in handen van Hamas.

De Westbank bleef onder bestuur van Fatah en de Palestijnse Autoriteit.

👉 Resultaat:
Twee verschillende regeringen.
Twee verschillende ideologieën.
Twee rivalen die elkaars gezag niet erkennen.

3. Wie bestuurt wat eigenlijk?

🟥 Gaza — onder Hamas

• Hamas is radicaal islamitisch.

• Wil Israël vernietigen.

• Wordt als terreurorganisatie aangemerkt door de EU, VS en anderen.

• Voert oorlog met raketten en tunnels.

• Houdt verkiezingen tegen.

• Laat geen vrije pers of oppositie toe.

• Heeft eigen politie, wapens, rechtbanken en onderwijs.

🟦 Westbank — onder de Palestijnse Autoriteit (PA)

• PA is seculier, diplomatiek, verbonden aan Fatah.

• Wordt geleid door Mahmoud Abbas, al sinds 2005 (zonder herverkiezing!).

• Bestuurt delen van de Westbank, maar grote gebieden vallen nog onder Israëlisch toezicht.

• Heeft weinig vertrouwen van eigen bevolking door corruptie, onderdrukking en vriendjespolitiek.

• Krijgt hulp van de EU en de VS — maar geen steun van Hamas.

Dus: Gaza en de Westbank worden door twee totaal verschillende groepen bestuurd.

4. Waarom zijn er dan al bijna 20 jaar geen verkiezingen?

Eenvoudig gezegd:
Omdat beide partijen bang zijn om de macht te verliezen.

• Hamas weigert verkiezingen, omdat ze geen risico willen lopen.

• De PA durft ook niet, omdat veel Palestijnen hen corrupt en zwak vinden.

• Er is geen gezamenlijk parlement, geen eerlijke rechtspraak, geen vrije pers.

• Wie kritiek uit? Die wordt opgesloten — of erger.

Zonder verkiezingen, zonder gedeelde wetten, zonder vertrouwen onderling, kun je toch geen democratische staat zijn?

5. Wat zijn die clans waar je soms over hoort?

In beide gebieden hebben grote families (“clans”) veel macht:

• Ze bepalen wie er banen krijgt.

• Ze regelen wie er hulp krijgt.

• Ze beïnvloeden politiek, rechtspraak, politie en onderwijs.

Met andere woorden:
🧱 Het bestuur draait vaak niet op wetten — maar op familiebanden, loyaliteit en belangen.

➡️ En als dát je bestuursstructuur is, kun je toch niet doen alsof je een moderne rechtsstaat bent?

6. Wat moet er zin om je een land te laten noemen

Volgens internationaal recht (Montevideo-verdrag) moet een staat:

ARTICLE 1 The state as a person of international law should possess the following qualifications: a ) a permanent population; b ) a defined territory; c ) government; and d) capacity to enter into relations with the other states. 

Bron

1. Een vaste bevolking hebben ✅

2. Een afgebakend grondgebied ⚠️ (Grenzen zijn niet vastgesteld)**

3. Een regering die gezag heeft over het hele gebied ❌ (Er zijn twee rivalen)

4. Zelfstandig afspraken kunnen maken met andere landen ⚠️ (Alleen de PA probeert dat — Hamas niet)

➡️ “Palestina” voldoet dus niet aan de basiseisen voor een staat. Het is verdeeld, instabiel en ondemocratisch.

7. Wat betekent het dan nu als landen “Palestina erkennen”?

Dat is een symbool.
Een politiek gebaar.
Maar het verandert niets aan de realiteit:

• Hamas blijft aan de macht in Gaza.

• Abbas blijft zonder verkiezingen zitten op de Westbank.

• De bevolking blijft gevangen tussen corruptie, terreur en verdeeldheid.

Toen dacht ik:

Je erkent dus géén land maar je erkent twee rivaliserende regimes die geen vrede hebben met elkaar — laat staan met Israël.

8. En waarom nu opeens die druk om Paelstina te erkennen?

Deze erkenning is vooral een gebaar voor de buitenwereld.

Voor politici die op een conferentie willen zeggen: “Wij erkenden Palestina. Wij deden iets goeds.”

Maar als je kijkt naar de feiten?
Dan erken je chaos. Geweld. Machtsmisbruik. Geen staat.

Ik kwam hier ongeveer op uit:

Wil jij oprecht vrede en recht voor de Palestijnen?

✋ Dan is dit de enige eerlijke weg:

✔️ Verkiezingen — échte, vrije verkiezingen voor álle Palestijnen
✔️ Eén vreedzaam bestuur — geen twee rivaliserende machtsblokken
✔️ Einde aan terreur en corruptie — en ruimte voor het gewone volk
✔️ Transparantie, rechtspraak, en mensenrechten
✔️ Grensafspraken met Israël — gebaseerd op wederzijdse erkenning
✔️ Internationale samenwerking — géén geïsoleerde propaganda

En ja — breng de gijzelaars thuis. Allemaal. Onvoorwaardelijk.
En ja — laat daders van pogroms en moorden op Joden verdwijnen uit het publieke leven.
Geen glorie voor terroristen. Geen heldenstatus voor haat.

En tot slot:
👉 Sta achter Israël als het gaat om terreurbestrijding — niet ondanks 7 oktober, maar juist daarom. Zodat zo’n aanval nooit, nooit meer kan gebeuren. En er daardoorook geen tegenacties meer  te verwachten zijn

---

PS: De gele arceringen in de tekst heb ik vooral voor mezelf toegevoegd — zodat ik bij het teruglezen meteen weet: “O ja, dát was het punt.” Misschien helpt het jou ook om het overzicht te houden.

* Lees meer: Palestijnese burgeroorlog

** Een afgebakend grondgebied betekent dat een staat duidelijke, internationaal erkende grenzen heeft. In het geval van Palestina zijn die niet vastgesteld. De zogenoemde "grenzen" (zoals de Green Line van 1949) zijn nooit officieel erkend als staatsgrenzen, maar waren bedoeld als wapenstilstandslijnen. Er is ook geen vredesakkoord dat definitief bepaalt welk gebied tot Palestina behoort.

---

Extra: Israël accepteert de erkenning van Palestina door andere landen niet als formeel diplomatiek fundament. De Israëlische regering verzet zich hiertegen omdat zij vindt dat een Palestijnse staat alleen kan ontstaan uit onderhandelingen, inclusief:

• de hernieuwde erkenning van Israël als Joodse staat door de Palestijnse Autoriteit 

• duidelijk gedefinieerde grenzen 

• en veiligheidsgaranties dat Palestijns gezag terrorisme actief afwijst

Israëls officiële standpunt is dat de staat Palestina alleen kan ontstaan via een eerlijke, diplomatiek overeengekomen oplossing, niet via eenzijdige erkenning zonder bestuurseenheid of vredesproces.

Bron: Why Israel Cannot Recognize a Palestinian State

Lees ook: The "Pre-1967 Border - The Green line

---

Heb je helemaal tot hier gelezen? Petje af 😊

De stukjes op deze blog zijn mijn eigendom, tenzij anders vermeld. Je mag best iets delen maar niet zonder mijn toestemming.

Een moedige stem uit Gaza

Door: ONE FOR ISRAEL

Niet alleen haat

Denk je dat er in Gaza alleen maar mensen wonen die Israël haten? Of dat het er alleen moslims zijn? Dan heb je het mis. Er zijn ook mensen, mensen die hoop hebben en geloven. We kennen ze van hart tot hart! Recent kregen we een indrukwekkend bericht van een man die via ons Arabische werk tot geloof kwam. Hij is onze broeder in de Messias.

Lees verder onder de foto.

Een moedige stem uit Gaza

“Ik zou willen dat u luistert naar wat in mijn hart leeft, en mijn woorden overbrengt aan de Joodse broeders die in de Heer Jezus geloven. Ik heb er geen probleem mee dat mijn volledige naam bekend wordt gemaakt. Met mij, mijn vrouw en onze kinderen gaat het goed, en jullie zijn elke dag in onze gebeden.

Ik bid ook dat de IDF moedig doorgaan en de moorddadige organisatie Hamas vernietigen! Ik en anderen zien dat het leger niet verantwoordelijk is voor de slachtoffers in ons land, hoewel er helaas onschuldige slachtoffers vallen zoals kinderen en anderen... De volledige verantwoordelijkheid ligt bij Hamas. Zij verbergen zich tussen de gewone mensen, wetende dat er slachtoffers vallen. Dit is hun doel: de wereld tegen Israël keren, en helaas slagen ze daarin ten koste van onschuldigen.

Ik wil alle gelovige soldaten bedanken die een heilige oorlog voeren tegen deze terroristische organisatie die dezelfde bron heeft als ISIS! Ik zeg tegen mijn broeders, de gelovige soldaten: jullie vechten met respect voor jullie land en grondwet, waarin menselijke waardigheid voorop staat. Jullie doen alles om mensen te redden en terug te brengen, en gebruiken niemand als handelswaar. Jullie zijn in onze gebeden dat de Heer jullie beschermt.

Als ik wist van een ontvoering in mijn omgeving, zou ik alles doen om informatie door te geven om de ontvoerden terug te brengen naar hun ouders.

Voor het eerst voel ik vrijheid om mijn geloof in Jezus Messias te uiten. Hij heeft mij uit de duisternis naar het licht gebracht. Ik heb me geabonneerd op jullie YouTube-kanaal, zelfs na vijf jaar geloof. Ik ben niet meer bang.”

Gebed voor vrijheid

Laten we bidden, niet alleen voor wie fysiek gegijzeld zitten in Gaza, maar ook voor wie gevangen zitten in de duisternis. Vrijheid voor alle gevangenen, of ze nu Israëlisch of Palestijns zijn. Moge God velen laten overgaan van duisternis naar licht, en iedere gijzelaar thuisbrengen.

---

ONE FOR ISRAEL (MESSIANIC JEWS IN ISRAEL)
Wij zijn een Israëlische bediening die is samengesteld uit Joodse en Arabische volgelingen van Yeshua (Jezus) die samen Israël tot zegen willen zijn door het evangelie online te delen, en de nieuwe generatie wedergeboren gelovigen les geeft op ons enige Hebreeuws sprekende Bible College in Israël. Ook helpen wij overlevenden van de holocaust door humanitaire hulp te verlenen.

ONE FOR ISRAEL (site)
FACEBOOK: ONE FOR ISRAEL
INSTAGRAM
TWITTER

De foto heeft geen relatie met de persoon in deze blog. Ik vond de foto HIER, en deze is gemaakt met AI.

7 vragen die (bijna) niemand durft te stellen over Gaza

Het lijkt zo simpel: Free Palestine. Vlaggetjes, keffiyehs, demonstraties met tienduizenden in Amsterdam, Londen, Parijs. En wie vragen stelt, is 'fout'. Maar wat als het verhaal niet klopt? Wat als achter de slogans een systeem schuilgaat dat vrouwen onderdrukt, kinderen indoctrineert, en het eigen volk opoffert?

Hier zijn 7 vragen die je helpen zien wat er werkelijk aan de hand is.

1. Waarom trappen zoveel Nederlanders erin?

Omdat de beelden rauw zijn. Omdat het internet draait op emoties, niet op context. En omdat bijna niemand de geschiedenis kent. We zien gewonde kinderen in Gaza, maar niet de raketten die vanuit woonwijken werden afgevuurd. We lezen over Israëlische bombardementen, maar niet over de aanval van 7 oktober waarbij baby’s onthoofd werden.

De meeste mensen hebben geen idee dat Hamas sinds 2007 de baas is in Gaza, dat Israël zich in 2005 volledig terugtrok, en dat miljarden euro’s aan hulp verdwenen zijn in wapens en tunnels.

2. Waarom zeggen mensen met kennis vaak niets?

Omdat ze weten dat het hun carrière kan kosten. Universiteitsdocenten, journalisten, hulpverleners: ze houden hun mond. Niet omdat ze het niet zien, maar omdat je wordt gecanceld als je zegt dat Hamas oorlogsmisdaden pleegt. Of dat 'Free Palestine' in de praktijk betekent: weg met Israël.

Zelfs wie nuance zoekt, krijgt online haat over zich heen. Dus kiezen velen voor zwijgen. Of meelopen. Omdat dat veiliger voelt.

3. Waarom hoor je weinig Joodse stemmen in Nederland over Hamas en Iran?

Omdat de dreiging reëel is. Velen zijn bang — voor antisemitisme, voor intimidatie. Sommigen proberen aansluiting te vinden bij de dominante narratieven, uit angst buitengesloten te worden. En ja, er zijn progressieve Joden die ‘Free Palestine’ roepen — vaak uit idealisme, maar soms ook uit onwetendheid over wat Hamas écht is: een gewapende islamistische beweging die in haar handvest letterlijk oproept tot de vernietiging van de Joden.

4. Waarom is de westerse politiek zo vaak kritisch op Israël?

Omdat het geopolitiek goedkoper is. Arabische olie. Diplomatieke druk. En publieke opinie. Als Israël zich verdedigt, zien we tanks en bommen. Maar de jarenlange terreur, de messenaanvallen, de duizenden raketten? Die verdwijnen naar de marge.

Bovendien: Israël is een democratie. Je mág het bekritiseren. En dus doet men dat ook. Hamas? Daar kom je als journalist niet binnen zonder toezicht. En wie te eerlijk is, komt er nooit meer uit.

5. Hoe komt het dat Hamas zo veel invloed heeft op universiteiten?

Dat speelt al zeker twintig jaar. Hamas werkt via netwerken als de Moslimbroederschap en studentenbewegingen. Ze gebruiken woke-taal en koppelen de Palestijnse zaak aan andere activistische stromingen: antiracisme, dekolonisatie, genderstrijd. Daarmee winnen ze terrein op campussen — vooral in de VS, het VK, en inmiddels ook in Nederland.

Ze noemen Israël 'apartheidsstaat', organiseren ‘apartheid weeks’ en maken studenten monddood die iets positiefs over Israël zeggen. Het is geen spontane studentenactie — het is ideologische beïnvloeding.

6. Wie is de messias waar Iran op wacht, en wat heeft dat met Gaza te maken?

In Iran gelooft het regime in de komst van de Mahdi, een islamitische verlosser. Maar volgens hun leer komt hij pas na chaos, oorlog en het verdwijnen van Israël. Daarom steunt Iran gewapende groepen zoals Hamas, Hezbollah en de Houthi’s: zij moeten het conflict aanjagen, de regio destabiliseren, en zo 'de weg bereiden voor de Mahdi'.

Lees: Onze hoop: Imam al-Mahdi (de Verlosser) 

Voor het Westen klinkt dit als apocalyptische fantasie. Voor het Iraanse regime is het beleid. Gaza is niet hun zorg. Het is hun pion. Voorzover ik weet is er in ons land geen organisatie actief die gelooft of promoot dat de Mahdi Israël zal vernietigen. Maar deze opvattingen duiken soms wel op in Iraanse sjiitische kringen. In het Midden-Oosten ligt dat anders: daar worden eindtijdvisies regelmatig politiek ingezet, vooral in de context van het conflict met Israël.

7. Waarom steunen sommige moslims in Nederland ‘Free Palestine’, ondanks de gruwelen van Hamas?

Omdat ze zijn opgegroeid met het idee dat Palestina het symbool is van islamitische onderdrukking. Het is een religieuze en culturele kwestie geworden. Zelfs wie weet wat Hamas doet — vrouwen onderdrukken, kinderen als schild gebruiken, homoseksuelen vervolgen — blijft het grotere plaatje zien: Israël als vijand.

Daar komt groepsdruk bij. In sommige gemeenschappen is het simpel: wie niet meedoet aan pro-Palestina, verraadt zijn volk. En dus zwijgen ook zij die beter weten.

Tot slot

Als je tot hier gelezen hebt, kun je niet meer zeggen: “Wij hebben het niet geweten.” Je weet het wél. En als je ‘Free Palestine’ roept zonder erbij te zeggen “Free Gaza from Hamas”, dan spreek je niet voor vrede. Dan spreek je — bewust of niet — voor een systeem dat Israël wil vernietigen, en zijn eigen mensen offert voor dat doel.

Wil je gerechtigheid? Zoek dan naar waarheid. En spreek die uit. Ook als het niet populair is.

De stukjes op deze blog zijn mijn eigendom, tenzij anders vermeld. Je mag best iets delen maar niet zonder mijn toestemming.

Mag je God vragen het kwaad te straffen?

Door: ONE FOR ISRAEL (MESSIANIC JEWS IN ISRAEL)

👉 English Post

Ik vergeef het je als je niet weet wat een "wraakpsalm" of een "gebed om oordeel" is, maar met de dingen zoals ze er momenteel voorstaan hier in Israël, is het een goed moment om ze beter te leren kennen en te begrijpen hoe je ze op de juiste manier kunt gebruiken.

Er zijn veel oordeelspsalmen in de Bijbel, zoals Psalm 5, 6, 11, 12, 35, 37, 40, 52, 54, 55, 56, 57, 58, 59, 79, 83, 94, 137, 139 en 143. In wezen vragen deze gebeden God om Zijn volmaakte oordeel over kwaaddoeners uit te storten—een veelvoorkomend thema in het boek Psalmen. Dit kan hard overkomen, zelfs moreel twijfelachtig, voor westerlingen in de eenentwintigste eeuw. Sommigen voelen de verleiding om de ongemakkelijke gedeelten waarin Gods toorn wordt afgeroepen te omzeilen of gewoon over te slaan, in de veronderstelling dat het slechts onderdeel was van een oude en barbaarse levenswijze. Maar welke plaats hebben ze in de hedendaagse beschaving, als ze die al hebben?

Wanneer gebeden om oordeel gepast zijn om te bidden

John Piper, een geliefde hedendaagse theoloog, werd gevraagd of wij als gelovigen vandaag de dag toestemming hebben om zulke gebeden te bidden. Hij zei:

"Ik denk dat ik me omstandigheden kan voorstellen waarin, stel dat de Gestapo, of een hedendaagse variant daarvan, door je buurt trekt en op de meest brute manier mensen uitroeit en vermoordt, dat je dan bidt: 'God, stop hen! Doe wat nodig is om hen tegen te houden!' ... Dus er kan een moment zijn waarop je Gods oordeel over hen inroept."

Is dat niet precies wat we bij Hamas hebben gezien?

Daarna herinnerde Piper aan de woorden van Yeshua (Jezus):

"Maar Ik zeg jullie: Heb je vijanden lief en bid voor wie jullie vervolgen, zegen wie jullie mishandelen." (Mattheüs 5:44)

Hij voegde nadenkend toe:

"Ik denk niet dat we zouden moeten bidden dat mensen verdoemd worden. We zouden mensen moeten zegenen, bidden voor hun bekering, of niet voor hen bidden als God duidelijk maakt dat ze niet gered zullen worden."

Toch vragen oordeelsgebeden niet per se om verdoemenis, maar om oordeel.

Israël heeft veel van Gods oordeel ervaren, maar toch weigert God Zijn volk in de steek te laten. We weten niet wie zich zal bekeren en gered zal worden, dus bidden om verdoemenis is iets totaal anders en iets wat we hier niet goedkeuren. We zouden graag zien dat elk lid van Hamas, Hezbollah, de Houthi’s en alle vijanden van Israël zich tot Yeshua keren en gered worden, maar we willen ook dat hun kwaad wordt gestopt, bestraft en gecorrigeerd.

Als we willen bidden in overeenstemming met Zijn wil, moeten we onze God leren kennen. We moeten de Schrift kennen en bestuderen hoe Hij handelt. We weten dat God niet wil dat iemand verloren gaat, en dat geldt ook voor de mensen in Gaza. We weten dat Zijn mededogen en vergeving extremen bereiken die ons menselijk begrip te boven gaan. We weten ook dat God rechtvaardig is en het kwaad niet ongestraft laat, en soms ziet liefde eruit als straf.

"De HEER is een na-ijverig en wrekend God, de HEER wreekt Zich en is vol grimmigheid; de HEER wreekt Zich op Zijn tegenstanders en is toornig op Zijn vijanden. De HEER is geduldig, groot van kracht, maar laat zeker niet onschuldig verklaren wie schuldig is." (Nahum 1:2-3a)

De les van wraakpsalmen

Er zijn verschillende lessen verbonden aan het bidden van wraakpsalmen, ook al kan het even wennen zijn.

1. Door God te vragen om wraak te nemen, gaan we op de juiste manier om met het verlangen dat we misschien voelen om zelf vergelding te nemen. In de brief aan de Romeinen zei Paulus de apostel: 

"Vergeld niemand kwaad met kwaad. Heb het goede voor met alle mensen. Leef, zo mogelijk, voor zover het van u afhangt, in vrede met alle mensen. Wreek uzelf niet, geliefden, maar laat ruimte voor de toorn, want er staat geschreven: ‘Mij komt de wraak toe, Ik zal het vergelden,’ zegt de Heere. Integendeel, als uw vijand honger heeft, geef hem te eten; als hij dorst heeft, geef hem te drinken; want door dat te doen zult u vurige kolen op zijn hoofd stapelen. Laat u niet overwinnen door het kwaad, maar overwin het kwaad door het goede." (Romeinen 12:17-21)

Let op: Paulus zegt niet: "Wreek uzelf niet, en laat kwaaddoeners zomaar vrijuit gaan." Nee, we krijgen juist uitdrukkelijk te horen dat Gods toorn ermee zal afrekenen. Door God de zorg over kwaaddoeners toe te vertrouwen, scheppen we ruimte om zelf een stap terug te doen en stelt ons in staat om de zaak in Zijn handen te leggen en los te laten

2. Dit is wat ons in staat stelt om onze vijanden lief te hebben en voor hen te bidden. Weten dat God rechtvaardig is, maakt het mogelijk om onze woede omhoog te uiten, de zaak in Zijn handen te leggen en het los te laten. God het straffen laten doen betekent ook dat het met precisie en volmaakte liefde wordt uitgevoerd.

Laten we eerlijk zijn: dat is een onwaarschijnlijk scenario als het aan ons zou worden overgelaten. We zien Gods genade en volmaakte oordeel over Egypte bij de uittocht, waarvan het resultaat was dat een gemengde menigte Egyptenaren zich bij het huis van Israël aansloot. Gods strenge straf over Egypte—de tien plagen en het verdrinken van het leger dat vastbesloten was om Gods volk ervan te weerhouden vrij te vertrekken en Hem in de woestijn te aanbidden—was bedoeld om de Egyptenaren zelf te leren wie Hij is.

"De Egyptenaren zullen weten dat Ik de HEERE ben, wanneer Ik Mijn hand tegen Egypte uitstrek en de Israëlieten uit hun midden uitleid." (Exodus 7:5)

Tot op de dag van vandaag, wanneer het Joodse volk jaarlijks bij Pesach aan deze gebeurtenis terugdenkt, worden er tien druppels wijn gemorst om de plagen te gedenken die over Egypte werden uitgestort. Het moet vreselijk geweest zijn. Elke plaag richtte zich echter tegen een andere Egyptische godheid en toonde Gods opperheerschappij over al hun afgoden. God gaf hen op elk niveau een les.

Hetzelfde kan gezegd worden van Psalm 83, waarin God oordeel belooft over de vijanden van Israël, opdat zij Hem zouden kennen.

We kunnen medelijden voelen met de Egyptenaren die de pech hadden in de verkeerde tijd en plaats geboren te worden, maar zij kregen de God van Israël in actie te zien op een manier die maar weinigen ooit hebben meegemaakt. Het resultaat was de redding van velen. Zelfs vandaag bevindt zich de grootste kerk in het Midden-Oosten in Egypte.

3. Oordeelspsalmen erkennen dat het Gods goede hand is die het verlossingsverhaal stuurt. Deze psalmen zijn gebeden die God als soeverein erkennen en Hem als de enige beschouwen die het recht heeft om oordeel te vellen. Vaak gebruikt God menselijke instrumenten om dat oordeel uit te voeren, zoals we bijvoorbeeld zien bij de Babyloniërs die Israël in ballingschap wegvoeren. Maar God leidt het verhaal van de mensheid naar de uiteindelijke verlossing. Hij weet waar Hij naartoe gaat en wat ervoor nodig is om ons daar te brengen. Oordeelspsalmen en gebeden erkennen Gods recht om Zijn toorn over het kwaad uit te storten en tonen tegelijkertijd vertrouwen in Zijn uiteindelijke plan. Ze drukken nederigheid en geloof uit, doordat we God Zijn rechtmatige plaats als Rechter geven, vertrouwend op Zijn volmaakte wegen en zeker van Zijn goedheid.

Het omgaan met deze oordeelspsalmen verbindt ons ook met een aspect van Gods heilige karakter dat velen minder goed kennen: Hij is een machtige krijger. Hij is de ontzagwekkende overwinnaar van het kwaad. Hij is de Rechter van de hele aarde en de held die alles recht zal zetten.

Bidden in lijn met deze psalmen betekent God omarmen zoals Hij werkelijk is, en voor sommigen kan dit een tot dan toe onontdekt deel van Gods prachtige wezen onthullen. Er valt altijd meer te leren en lief te hebben.

Is het verkeerd om blij te zijn wanneer God Zijn toorn uitstort?

Wraakpsalmen brengen uiteindelijk het goede voort, niet het kwade. Maar is het gepast om je te verheugen over de ondergang van vijanden? Vast en zeker niet?

Spreuken 24 biedt veel wijze raad over hoe om te gaan met vijanden. Vers 29 waarschuwt tegen wraak, en de verzen 19-20 bemoedigen de lezer met de wetenschap dat kwaaddoeners hun verdiende loon zullen krijgen. Maar er is ook een waarschuwing tegen vreugde:

"Verheug u niet wanneer uw vijand valt, en laat uw hart niet vrolijk zijn wanneer hij struikelt,
opdat de HEERE het niet ziet en het kwalijk vindt, en Zijn toorn van hem afwendt." (Spreuken 24:17-18)

Toch waren de Israëlieten niet bedroefd toen de Egyptenaren verdronken. Mirjam schreef zelfs een lied om God daarvoor te prijzen. (Exodus 15) 

Evenzo schreef Debora, een van Israëls rechters in de oudheid, een loflied toen God hen de overwinning gaf over hun vijanden die hen wilden doden. (Richteren 5)

Maar let hierop: niet alleen zongen vrouwen liederen van bevrijding na de verpletterende vernietiging van hun vijanden—ook de 24 oudsten in de hemel doen dat (Openbaring 11:18). Dat gebeurt onder Gods directe toezicht en goedkeuring.

In wat een herhaling is van de verlossing tijdens de uittocht, geeft Openbaring ons een inkijkje in de toorn die over het kwaad in de wereld zal worden uitgestort, en de reactie vanuit de hemel is lofprijzing:

"En zij zongen het lied van Mozes, de dienaar van God, en het lied van het Lam:
'Groot en wonderbaarlijk zijn Uw werken, Heere God, Almachtige; rechtvaardig en waarachtig zijn Uw wegen, Koning van de heiligen! Wie zou U niet vrezen, Heere, en Uw Naam niet verheerlijken? Want U alleen bent heilig. Alle volken zullen komen en zich voor U neerbuigen, want Uw oordelen zijn openbaar geworden.'” (Openbaring 15:3-4)

Later in Openbaring 19 zingt een grote menigte:

"Halleluja! De zaligheid, de heerlijkheid en de macht zijn van onze God,
want Zijn oordelen zijn waarachtig en rechtvaardig,
want Hij heeft het grote hoer geoordeeld dat de aarde met haar hoererij verdierf,
en Hij heeft het bloed van Zijn dienaren aan haar gewroken." (Openbaring 19:1-2)

Misschien ligt de kern niet in het koesteren van leedvermaak wanneer onze vijanden vallen, maar in het prijzen van God wanneer Hij Zijn rechtvaardige oordeel voltrekt. Waarom? Omdat het GOED is.
Afrekenen met het kwaad op beslissende wijze is goed—iets wat we herkennen in alle beste verhalen.

Bidden voor Gaza in het licht van Bijbelverhalen

In het verhaal van Esther verkeert het volk van Israël (opnieuw) in gevaar om uitgeroeid te worden, maar Esther, een Joodse vrouw die in het paleis is geplaatst, leidt een drie dagen durende vasten. Wat gebeurt er? Het tij keert om: de Joden krijgen toestemming om zichzelf tegen aanvallen te verdedigen, en 75.000 van degenen die Israël haatten worden zelf omgebracht.

Dit ligt veel mensen vandaag de dag niet lekker. Denk aan de morele verontwaardiging wereldwijd over het dodental in Gaza. Toch was God, net als in veel andere Bijbelverhalen, bezig Zijn volk te redden en het verlossingsverhaal op koers te houden, precies zoals Hij beloofd had.

Het moet daarbij niet vergeten worden dat Israël in het verhaal van Esther in Babylon was vanwege een oordeel over hun eigen zonden. Maar Gods beloften blijven staan.

Al in Genesis 12 deed God een onvoorwaardelijke belofte aan Abraham:

"Ik zal zegenen wie u zegenen, en wie u vervloekt zal Ik vervloeken." (Genesis 12:3)

Is dat niet wat we nu in Gaza zien gebeuren?

En als dat zo is, hoe zouden we dan moeten bidden als we ons willen richten naar Gods wil?

Na de gruwelijke gebeurtenissen rond de familie Bibas, die alleen maar nog meer de wreedheden bevestigen die Israël voortdurend worden aangedaan, lopen de emoties hoog op en velen zeggen dat het tijd is om Gaza simpelweg weg te vagen. Zelfs gelovigen laten zich horen met opmerkingen als: "Er zijn geen onschuldige burgers in Gaza."

Er wordt gezegd dat er geen verhalen naar buiten zijn gekomen over “rechtvaardige heidenen” in Gaza die de gijzelaars hielpen ontsnappen, terwijl er veel bewijs is dat burgers deelnemen aan terroristische activiteiten. Is Gaza als het verhaal van Sodom en Gomorra—zonder zelfs maar tien rechtvaardigen? Of lijken ze op de oude Assyriërs, die God tot bekering riep?

Moeten we God vragen om Zijn toorn over Gaza uit te storten, of pleiten voor hun redding?

Joel Rosenberg vergelijkt het volk van Gaza met het volk van Ninevé in het verhaal van Jona. Hij zegt dat Gaza Gods oordeel ondergaat omdat het Israël wilde vernietigen en ons volk wilde uitmoorden. Toch kunnen we nog steeds voor hen bidden. Als we in de pas willen lopen met Gods Geest, moeten we liefhebben wat God liefheeft en haten wat Hij haat.

God houdt van de mensen in Gaza (en ja, er zijn honderden rechtvaardige mensen in Gaza), maar Hij haat moorddadige plannen om Israël van de kaart te vegen—en Hij zal dat niet toelaten. Hij is een “ontzagwekkende krijger” die namens Zijn volk Israël strijdt, zoals altijd.

Sinds God het volk Israël terugbracht naar het land, hebben Gods vijanden hen tegengewerkt en zich krachtig verzet tegen deze belangrijke ontwikkeling. God heeft Israël hersteld, en het is dwaasheid om Zijn plannen tegen te staan. In wezen vecht Israël sinds 1948 nog steeds de Onafhankelijkheidsoorlog tot op de dag van vandaag.

Uit de Schrift weten we dat blijvende vrede pas zal komen met de terugkeer van de Messias, ook al kan er een tijd van "vrede en veiligheid" zijn. We bevinden ons opnieuw in de tijd waarin het volk van Israël in het land Israël de vijanden van Israël bevecht.

Maar uiteindelijk vechten deze vijanden niet tegen Israël, maar tegen God, en dat zal niet goed voor hen aflopen.

Hoe disciplineer je een volk? God doet dat.

Daarom hebben we oordeelsgebeden nodig. Ze helpen ons God uit te nodigen om op een rechtvaardige manier te handelen.

Bid in overeenstemming met God en Zijn Woord

Het mooie van onze angst omhoog naar God te brengen is dat Hij kan beslissen wat Hij ermee doet. Als wij verkeerd zitten, kan God altijd nee zeggen. Hij is niet verplicht om op onze gebeden te reageren als ons verzoek niet in overeenstemming is met Zijn wil. God staat niet tot onze beschikking om zomaar op afroep te handelen—Hij heeft het laatste woord over hoe Hij wraakgebeden beantwoordt.

Het centrale vers van Psalm 58 (vers 6) luidt:

"O God, breek hun tanden in hun mond;
ruk de hoektanden van de jonge leeuwen uit, HEERE!"

Jonathan Parnell, een baptistenpredikant, wijst erop dat het vers begint met "O God" en eindigt met "HEERE", waarmee de focus en richting van Davids gebed worden benadrukt: omhoog, naar God Zelf.

"David vraagt God om hen te ontwapenen. Neem hun kracht weg om kwaad te doen. Laat ze verdampen. Maak ze bot. Laat ze uiteenvallen. Frustreer hen. Veeg hen weg!"

Parnell voegt eraan toe:

"De reden dat David God vraagt dit te doen, is omdat hij weet dat hij zelf de macht en het gezag niet heeft om het te doen."

Wraak of oordeelsgebeden erkennen dat wij niet het recht hebben om oordeel uit te delen, maar vragen toestemming aan de Enige die dat wél mag doen in het aangezicht van het kwaad. Het is juist om mee te gaan in Gods toewijding om Israël te zien overwinnen tegen hun vijanden. Psalm 94 lijkt een passend gebed om nu over deze situatie uit te spreken.

Psalm 94

O HEERE, God van wraak,

    God van wraak, verschijn blinkend!

Verhef U, Rechter van de aarde;

    vergeld de hoogmoedigen naar hun daden!

HEERE, hoelang zullen de goddelozen,

    hoelang zullen de goddelozen juichen?

Zij spuiten woorden uit in overmoed;

    alle bedrijvers van onrecht pochen.

HEERE, zij verpletteren Uw volk

    en onderdrukken Uw erfdeel.

De weduwe en de vreemdeling doden zij,

    de wezen brengen zij om.

En zij zeggen: "De HEERE ziet het niet,

    de God van Jakob merkt het niet op."**

Begrijp toch, onverstandigen onder het volk!

    Dwazen, wanneer zult u verstandig worden?

Zou Hij die het oor plant, niet horen?

    Hij die het oog vormt, zou Hij niet zien?

Hij die de volken bestraft, zou Hij niet straffen,

    Hij die de mens kennis leert?

De HEERE kent de gedachten van de mens,

    dat zij enkel ijdelheid zijn.

Welzalig de man die U bestraft, HEERE,

    die U onderwijst uit Uw wet,

om hem rust te geven in dagen van onheil,

    totdat voor de goddelozen een kuil wordt gegraven.

Want de HEERE zal Zijn volk niet verlaten,

    Hij zal Zijn erfdeel niet prijsgeven.

Want het recht zal weerkeren tot de rechtvaardige,

    en allen die oprecht van hart zijn, zullen het volgen.

Wie staat voor mij op tegen de goddelozen?

    Wie komt voor mij op tegen de bedrijvers van onrecht?

Als de HEERE mij niet geholpen had,

    zou mijn ziel bijna in de stilte hebben gewoond.

Wanneer ik zei: "Mijn voet wankelt,"

    ondersteunde Uw goedertierenheid mij, HEERE.

Bij de veelheid van mijn gedachten in mijn binnenste,

    verkwikten Uw vertroostingen mijn ziel.

Zou de troon van het verderf met U verbonden zijn,

    die onrecht smeedt bij verordening?

Zij spannen samen tegen de ziel van de rechtvaardige,

    en veroordelen onschuldig bloed.

Maar de HEERE is mij tot een burcht geworden,

    mijn God tot een rots van mijn toevlucht.

Hij zal hun ongerechtigheid op hen doen terugkeren,

    en Hij zal hen om hun slechtheid verdelgen;

    de HEERE, onze God, zal hen verdelgen.

Moge Hij die vrede maakt in de hoge sferen, vrede maken voor ons.

---

ONE FOR ISRAEL (MESSIANIC JEWS IN ISRAEL)

Wij zijn een Israëlische bediening die is samengesteld uit Joodse en Arabische volgelingen van Yeshua (Jezus) die samen Israël tot zegen willen zijn door het evangelie online te delen, en de nieuwe generatie wedergeboren gelovigen les geeft op ons enige Hebreeuws sprekende Bible College in Israël. Ook helpen wij overlevenden van de holocaust door humanitaire hulp te verlenen.

ONE FOR ISRAEL (site)
FACEBOOK: ONE FOR ISRAEL
INSTAGRAM
TWITTER

De begrafenis van de gelovige soldaat Aviel Wiseman

 Door: ONE FOR ISRAEL (MESSIANIC JEWS IN ISRAEL)

De woorden van Mordechai Wiseman, de vader van Aviel, blijven in de harten van velen resoneren na de begrafenis van zijn zoon op dinsdag 14 januari. Aviel Wiseman, een sergeant-majoor in het Israëlische leger, was een vierde generatie Messiaanse Joodse gelovige uit Poriya Illit in de Galilea. Ongeveer duizend mensen kwamen bijeen voor zijn begrafenis.

Een Leven Te Vroeg Afgebroken in Dienst

Aviel, samen met vier andere soldaten van de Nahal Verkenningseenheid, stierf in Beit Hanoun, Gaza, toen een gebouw instortte. Zijn vader, Mordechai, deelde krachtige woorden van reflectie tijdens de begrafenis die de diepe liefde en toewijding van Aviel voor zowel zijn geloof als zijn dienst benadrukten.

“We zijn hier op aarde om een uitdrukking van Gods liefde te zijn, voor Zijn glorie,” zei Mordechai. “We zijn Zijn vakmanschap, Zijn muziekinstrument. Aviel, God heeft jou geschapen met vele gaven – met een scherp verstand, oog voor detail en grote technische vaardigheden… Hij heeft ook in jou een sterke wens gelegd om het juiste te doen.”

Mordechai drong er bij iedereen op aan om het voorbeeld van zijn zoon te volgen op het gebied van integriteit en rechtvaardigheid:

“Compromitteer niet met de waarheid, volg de gerechtigheid… investeer in wat goed is met integriteit en vertrouwen. Doe dat, en je zult een zegen zijn voor iedereen om je heen.”

Een Leven Geleefd Voor Gods Glorie

Mordechai sprak over het sterke geloof en het scherpe geweten van zijn zoon:

“Je was blij om met heel je hart te dienen en je hebt een aanzienlijke bijdrage geleverd aan ons allen hier in dit land. Je was, je blijft, en je zult voor altijd een zegen zijn. Lieve zoon, in twintig korte jaren heb je veel gedaan met je leven voor Gods glorie.”

Mordechai vertrouwde zijn zoon daarna toe aan de armen van God, met de woorden van de apostel Paulus uit 2 Timotheüs 4:7-8:

“Ik heb de goede strijd gestreden, de wedloop voltooid, het geloof bewaard. En nu is voor mij de kroon van gerechtigheid weggelegd, die de Heer, de rechtvaardige Rechter, mij op die dag zal geven – en niet alleen mij, maar ook allen die zijn verschijning hebben liefgehad.”

De rouwende vader eindigde met het verzoek aan zijn zoon om te rusten in de omhelzing van God, totdat ze elkaar weer in de eeuwigheid zouden zien, en citeerde daarbij de woorden uit Job 1:21:

“De Heer heeft gegeven, en de Heer heeft genomen; gezegend zij de naam van de Heer.”

Koester Elke Dag

In een interview deelde Mordechai advies met Israëlische gezinnen, en drong erop aan de alledaagse momenten met hun kinderen te koesteren:

“Koester die alledaagse momenten – dat zijn de herinneringen die je zult bewaren. Wanneer je kind verdiept is in zijn telefoon of computer, loop dan toch hun kamer binnen. Geef ze een knuffel. Leg je handen op hun hoofd en zeg een gebed wanneer ze het huis verlaten.”

Mordechai sprak over de trots van zijn zoon op het leven van dienst:

“Hij leefde zijn leven zoals hij het wilde leven, hij was zo trots om deel uit te maken van een groep mensen die iets doen en bijdragen… Hij is misschien jong gestorven, maar hij leefde precies zoals hij koos… Hij was ongelooflijk trots om deel uit te maken van iets groters dan zichzelf, om tussen mensen te zijn die zich inzetten voor het dienen van anderen.”

Hij voegde toe: “Aviel had dit opmerkelijke talent, deze gaven die klaar waren om zich te uiten. Het leger gaf hem dat platform. Daar bloeide hij op, omringd door anderen die zijn toewijding aan dienst deelden.”

Mordechai’s eerbetoon benadrukt een van de meest hartverscheurende aspecten van deze en vele andere begrafenissen: het immense potentieel van jonge levens die te vroeg eindigen.

“Het was niet de lengte van het leven die we voor hem wilden, maar hij leefde het volledig,” zei Mordechai.

Aviel’s dood was misschien een van de laatste offers die werden gebracht in de brute oorlog die Israël nooit gewild heeft

Herinnering aan de Vallen Soldaten

Naast Aviel kwamen vier andere soldaten om het leven in hetzelfde tragische incident:

• Kapitein Yair Yaakov Shoshan, 23, uit Ma’alot-Tarshiha
• Sergeant-majoor Yahav Hadar, 20, uit Kfar Tavor
• Sergeant-majoor Guy Carmieli, 20, uit Gedera
• Sergeant-majoor Yoav Peffer, 19, uit Herzliya

Deze jonge soldaten zullen worden herinnerd voor hun opoffering en toewijding.

---

ONE FOR ISRAEL (MESSIANIC JEWS IN ISRAEL)

Wij zijn een Israëlische bediening die is samengesteld uit Joodse en Arabische volgelingen van Yeshua (Jezus) die samen Israël tot zegen willen zijn door het evangelie online te delen, en de nieuwe generatie wedergeboren gelovigen les geeft op ons enige Hebreeuws sprekende Bible College in Israël. Ook helpen wij overlevenden van de holocaust door humanitaire hulp te verlenen.

ONE FOR ISRAEL (site)
FACEBOOK: ONE FOR ISRAEL
INSTAGRAM
TWITTER

De kracht van vlaggen

Door: ONE FOR ISRAEL (MESSIANIC JEWS IN ISRAEL)
Vertaald door Aritha

We zijn allemaal getuige geweest van de enorme demonstraties met een overvloed aan vlaggen na 7 oktober. Het zien van vlaggen die vanaf hoge plaatsen wapperen roept emoties op. Ze lijken een kracht te hebben die moeilijk uit te leggen is. 

😲 Wat is het toch dat een beetje felgekleurd synthetische stof zoveel emoties oproept?

ZWAAIEN MET DE VLAG

De drang om op hoge plaatsen een vlag te hangen is groot. Of het nu op de top van de Mount Everest is of op het oppervlak van de maan, de mens lijkt gedwongen door dit verlangen om zijn stempel te drukken, zijn claim waar te maken. Het is alsof je territorium afbakent en de overwinning claimt. Om deze reden heeft de vastberadenheid van pro-Palestijnse demonstranten die op belangrijke plaatsen monumenten beklimmen en vlaggen planten, mensen in de war gebracht. Overal duiken Palestijnse vlaggen op: op stadspleinen, Ivy League-campussen, aan lantaarnpalen, uit ramen en op stickers die op allerlei openbare eigendommen zijn geplakt, in de mate dat sommigen op sociale media hebben geklaagd. Er werden echter meerdere politiediensten opgeroepen om iemand in Groot-Brittannië te arresteren die op Facebook zijn ongenoegen over het fenomeen uitte. De beschuldiging was dat hij zich schuldig had gemaakt aan haatzaaiende uitlatingen.

Het is interessant dat wanneer de Palestijnse vlag wordt gehesen bij protesten, je de vlag van het gastland er niet naast zult zien wapperen. 

Volgens de Palestijnse vlagwet uit 2005 mag er op dezelfde locatie geen andere vlag boven de Palestijnse vlag worden gehesen. Ook niet tijdens protesten.

Vroegere ontwerpen

Het ontwerp van de Palestijnse vlag zoals we die vandaag de dag kennen, heeft een aantal interessante oorsprong. Het zal je misschien verbazen als je hoort dat er in de tijd van het Britse mandaat zelfs een ontwerp bestond dat blauw en wit was met een gele Davidster in het midden! 

(Zie hieronder: rechterpagina, derde rij.) 

Officiele vlag tot 1948

Dit was echter nooit de officiële vlag en werd gemaakt door een destijds actieve zionistische groep.Tot 1948 had de officiële vlag een rode achtergrond met linksboven de Union Jack en rechts een witte schijf met het woord ‘Palestina’. 

KEN DE GESCHIEDENIS

Het oorspronkelijke gebied van het Mandaat Palestina omvatte ooit heel Jordanië en een deel van Syrië, en de Britten besloten één kant van de Jordaan toe te wijzen aan de Arabisch sprekende inwoners (het grootste van de twee gebieden, bestaande uit Jordanië en Syrië) ruimte te maken voor de andere kant om een ​​Joods thuisland te stichten, in het gebied tussen de rivier de Jordaan en de Middellandse Zee (het land van de rivier-tot-zee-faam). Uiteindelijk werd dat kleinere gebied door de VN verder in tweeën verdeeld in het Verdelingsplan van 1947, maar zoals we weten vielen de omliggende Arabische landen in 1948 aan in een poging om de hernieuwde oprichting van de Joodse staat te voorkomen. De nieuwe staat Israël nam al snel het blauw-witte vlagontwerp over van een gebedssjaal met een davidsster in het midden – een ontwerp dat al snel wereldwijd erkend werd, door sommigen met liefde, anderen met onverschilligheid en weer anderen met haat.

HUIDIGE VLAG

Maar hoe zit het met dat bekende rood-groen-zwart-witte ontwerp dat de rest van de Arabischsprekende wereld bestrijkt? Kaarthistoricus Carmem Marques Rodrigues vertelt meer over de geschiedenis achter de Palestijnse vlag, die we vandaag de dag zien: 

“Dit iconische symbool werd feitelijk in Engeland ontworpen, dankzij de invloed van de Britse diplomaat Mark Sykes tijdens de periode van de Arabische Opstand van 1916 tot 1918. De Arabische Opstand, een belangrijke beweging in de strijd voor Arabische onafhankelijkheid, kreeg de steun van Groot-Brittannië in zijn strijd tegen het Ottomaanse Rijk.” [1]

 

😮💡Zwart, wit, groen en rood: vier grote Arabische koninklijke dynastieën

Sykes stuurde het ontwerp in 1917 in een brief [2] naar Sir Reginald Wingate, die toen Hoge Commissaris voor Egypte was. Wingate was destijds op soortgelijke wijze bezig met het aanmoedigen van Saoedi-Arabië om ook tegen Turkije in opstand te komen. De Britten vochten in het begin van de twintigste eeuw tegen de Turken en probeerden een einde te maken aan hun imperium. Zij steunden de afzonderlijke etnische groepen in het Midden-Oosten die onder de heerschappij van de Ottomaanse Turken tot één kalifaat waren samengesmolten, en moedigden hen aan om voor hun eigen soevereiniteit te vechten. 

Doel: vecht alle vier voor je eigen soevereiniteit

Met dit doel voor ogen creëerde Mark Sykes, een vertegenwoordiger van de Britse Kroon, het bekende ontwerp op basis van vier kleuren: zwart, wit, groen en rood.

HISTORISCHE BETEKENIS KLEUREN PALESTIJNSE VLAG

De vier kleuren waren symbolisch en vertegenwoordigden de vier grote Arabische koninklijke dynastieën:

• Zwart staat voor de Abbasiden
• Wit vertegenwoordigt de Umayyaden
• Groen symboliseert de Fatimiden
• Rood staat voor de Hasjemieten

Rodrigues legt uit: “De rode driehoek in het midden van de vlag is niet alleen een esthetische keuze, maar symboliseert het Hasjemitisch leiderschap tijdens de Arabische Opstand, waardoor de andere pan-Arabische kleuren verenigd worden”.

Kortom, de Palestijnse vlag is ontworpen door een Brit om de pan-Arabische opstand tegen het Ottomaanse Rijk te inspireren. Zoals rabbijn Jonathan Sacks, gezegend ter nagedachtenis, opmerkte, was het verplichte tijdperk waarin de Balfour-verklaring werd opgesteld antikolonialistisch, in die zin dat het land probeerde terug te geven aan de oorspronkelijke eigenaren. Over de Verklaring, zei hij:

Het was een anti-imperialistisch gebaar: na eeuwen van christelijk en islamitisch imperialisme zonder autonome staten probeerden ze de door de Ottomanen geregeerde landen terug te geven aan de stammen die er woonden. Lloyd George was op zoek naar meer gerechtigheid en wilde een einde maken aan de dagen van het Empire, om de landen terug te geven aan hun oorspronkelijke bewoners. [3]

KRACHT VAN VLAGGEN

Het is dan enigszins ironisch dat het ontwerp in variaties over de hele regio werd overgenomen, wat juist voor samenhang zorgde onder deze bevolkingsgroepen in plaats van onderscheid. Het hele Midden-Oosten is door de geschiedenis heen, van de ene macht naar de andere gegaan, waarbij verschillende machten op verschillende tijden de overhand hadden over het hele gebied. Het is geen geheim dat er een groot verlangen is naar een nieuw kalifaat dat de hele regio beheerst. Dit was zeker het streven van de Islamitische Staat, oftewel ISIS (wiens vlag overal waar hij werd getoond, schokgolven van afschuw veroorzaakte, vergelijkbaar met de swastika). De vraag is echter, wie zou de kalief zijn? Turkije is niet verlegen om zijn wereldheerschappij-ambities te uiten, maar ook de Golfstaten maken hun plannen. Iran controleert veel van de terroristische groepen in de regio, en alleen de tijd zal uitwijzen hoe deze verschillende ambities zich zullen ontvouwen.

DE HEER MIJN BANIER: VLAGGEN IN DE BIJBEL

Vlaggen symboliseren autoriteit, soevereiniteit en aanwezigheid. Het is goed om onszelf aan deze aspecten van God te herinneren: Zijn gezag, Zijn soevereiniteit en Zijn aanwezigheid bij ons. Tijdens oorlogen werden vaak vlaggen gezwaaid en deze kunnen een angstaanjagend of een geweldig gezicht zijn, afhankelijk van of dat leger voor of tegen je is. Een van de vele vergelijkingen in het Hooglied heeft betrekking op dit concept, terwijl de koning zijn vreugde in zijn bruid beschrijft:

Hooglied 6:10 "Wie is zij die verschijnt als de dageraad, mooi als de volle maan, zuiver als de gloeiende zon, schrikwekkend als zij die vaandels opheffen?"

DE HEER IS MIJN BANIER

De spandoeken of vlaggen (דגלות) in deze context zijn een zelfverzekerde verklaring van overwinning en macht. De naam van God, “De Heer is mijn Banier” verschijnt voor het eerst in een militaire context,  in de geschiedenis van Mozes die de Israëlieten moest leiden in de strijd tegen de Amalekieten en God hen redde:

Exodus 17:15 En Mozes bouwde een altaar en gaf het de naam: De HEERE is mijn Banier [נס] Hij zei: Voorzeker, de hand op de troon van de HEERE! De strijd van de HEERE zal tegen Amalek zijn, van generatie op generatie!

 Het Hebreeuwse woord voor banier is “ness” (נס), wat toevallig ook het woord is voor wonder of teken. Het verkondigt een boodschap, en God Zelf is de boodschap die wij verkondigen.

EEN HINT VOOR ONS

Dit is een hint voor ons vandaag, als we bezig zijn om ons hart op God te richten. Het is niet geestelijker om ons niet bezig te houden met  Israël. Zwitserse neutraliteit betrachten is niet het goddelijke alternatief. In plaats daarvan moeten we ons op God richten, ons verdiepen in Zijn woord om Zijn positie te kunnen onderscheiden, zodat we ons op Hem kunnen afstemmen. Wat doet Hij, en hoe moeten we bidden in overeenstemming met Zijn doel? Hij wil zich over alle volkeren in het Midden-Oosten ontfermen, maar Zijn plannen zullen niet iedereen behagen. We zien meer van dit concept in Jesaja 11, een Messiaanse profetie waarin het woord “nes” (נס) herhaaldelijk wordt gebruikt over Jezus Zelf:

Op die dag zal de wortel van Isaï, die zal staan als een teken [נס] voor de volken—naar Hem zullen de naties vragen, en Zijn rustplaats zal heerlijk zijn. Op die dag zal de Heer opnieuw Zijn hand uitstrekken om het overblijfsel van Zijn volk te herstellen, van Assyrië, van Egypte, van Pathros, van Kus, van Elam, van Sinear, van Hamat, en van de kustlanden van de zee. Hij zal een teken [נס] omhoogheffen voor de naties en Hij zal de verdrevenen van Israël verzamelen, en de verstrooiden van Juda, bijeenbrengen van de vier hoeken van de aarde. (Jesaja 11:10-12)

GODS DOEL: ZIJN VOLK TERUG NAAR HET LAND ISRAEL

We zien hier dat het Gods doel was om Zijn volk terug te brengen naar het land Israël, een stap die niet universeel omarmd werd – zelfs niet onder gelovigen. Toch is dat wat de Bijbel zegt. En als we verder lezen, zien we hoe God uiteindelijk vrede zal brengen, onder Zijn vlag.

De jaloezie van Efraïm zal verdwijnen, en degenen die Juda lastig vallen, zullen worden uitgeroeid; Efraïm zal niet jaloers zijn op Juda, en Juda zal Efraïm niet lastigvallen. Maar zij zullen zich op de schouder van de Filistijnen in het westen storten, en samen zullen zij de mensen in het oosten plunderen. Zij zullen hun hand uitstrekken tegen Edom en Moab, en de Ammonieten zullen hen gehoorzamen. En de Heer zal de tong van de Zee van Egypte volkomen vernietigen , en met zijn verzengende adem zijn hand over de rivier zwaaien en haar in zeven kanalen slaan, en hij zal de mensen op sandalen naar de overkant leiden. En er zal een snelweg zijn vanuit Assyrië voor het overblijfsel dat overblijft van zijn volk, zoals er was voor Israël toen zij uit het land Egypte optrokken. (Jesaja 11:13-16, zie ook parallelle verzen over deze snelweg in Jesaja 19:23-25)

WIE STAAT ER AAN GODS KANT

In deze tijden van conflicten nemen de spanningen toe, naarmate mensen partij kiezen, maar de belangrijkste vraag is: Wie staat er aan de kant van de Heer? HIJ is de vlag waar we ons achter moeten scharen en ons bij Hem moeten voegen in Zijn liefde voor alle volkeren van het Midden-Oosten. God is Degene om te verheerlijken, trots op te zijn en te verkondigen. Dit is wie Hij is: De HEER, mijn banier, Adonai Nissi.

ZAL LEVEN!

We zien dit woord, “ness” (נס) ook op een verrassende plaats, die je nooit zou raden uit de Engelse vertaling. Het staat hier, in het verhaal van de bronzen slang in de woestijn:

En de Heer zei tegen Mozes: ‘Maak een vurige slang en zet die op een paal [נס] , en iedereen die gebeten is, zal leven als hij hem ziet.’ (Numeri 21:8)

De “ness”, Gods teken of banier, wordt op een paal gehesen en geeft genezing en verlossing van de dood aan iedereen die naar Hem kijkt. Klinkt bekend? Het matcht met de Messiaanse profetie in Zacharia 14, die de redding van het Joodse volk in de eindtijd beschrijft, als ze zien naar Degene die zij hebben doorstoken en gered zijn. Jezus zei het zelfs over Zichzelf in Zijn gesprek over verlossing met Nikodemus de Farizeeër:

Zoals Mozes de slang in de woestijn omhoog bracht, zo moet ook de Mensenzoon omhoog worden gebracht, opdat iedereen die in Hem gelooft, niet verloren gaat maar het eeuwig leven heeft. (Johannes 3:14-15)

 

ONDER DE BANIER VAN ISRAELS GOD

Laten we de witte vlag heisen, van overgave aan Hem en onze vastgeroeste meningen over de koninkrijken van deze wereld loslaten. Laten we onder Zijn vlag te komen en Zijn wegen, Zijn woord en Zijn volmaakte koninkrijksheerschappij aanvaarden

O God, U had ons verstoten, U had ons verbroken,

U bent toornig geweest; keer terug tot ons.

U hebt het land doen beven, U hebt het gespleten;

genees zijn breuken, want het wankelt.

U hebt Uw volk een harde zaak doen zien,

U hebt ons bedwelmende wijn laten drinken.

Maar nu hebt U een banier gegeven aan wie U vrezen,

om die op te heffen als teken van de waarheid, Sela

opdat Uw beminden gered worden.

Verlos door Uw rechterhand en antwoord ons.

=======================================================

ONE FOR ISRAEL (MESSIANIC JEWS IN ISRAEL)
Wij zijn een Israëlische bediening die is samengesteld uit Joodse en Arabische volgelingen van Yeshua (Jezus) die samen Israël tot zegen willen zijn door het evangelie online te delen, en de nieuwe generatie wedergeboren gelovigen les geeft op ons enige Hebreeuws sprekende Bible College in Israël. Ook helpen wij overlevenden van de holocaust door humanitaire hulp te verlenen.

ONE FOR ISRAEL (site)
FACEBOOK: ONE FOR ISRAEL
INSTAGRAM
TWITTER

 ---

[1] Carmem Marques Rodrigues, GEOPAM-onderzoeker en cartograaf uit geschiedenisboeken, The Surprising Origin of the Palestijnse Vlag: een verhaal over Britse invloed, 19 oktober 2023
[2] Brief van Mark Sykes (van Sykes-Pecot) aan Reginald Wingate, 22 februari 1917, waarin hij zijn eigen schetsen toont voor de vlag van de verenigde Arabieren (Arabische opstand tegen de Ottomaanse Turken) in WO1 (zie: #3 p.59). 

[3] Reflecties op Balfour 100 van Rabbi Sacks

Foto door Chris Hearn op Unsplash