De Leer of de Heer?

Vanmorgen stond ik te strijken en luisterde ik iets via Truth For Life naar Alistair Begg. Het was een korte meditatie. en hij stelde zichzelf deze vraag: “Am I seeing and teaching Christ in and from the Scriptures?”

Die vraag nam me meteen mee naar mijn vorige gemeente.

Een paar jaar geleden.

Er was een scheuring geweest en daarna verschoof alles. De focus kwam steeds meer te liggen op de TULIP-leer: wat klopt, hoe zit het precies, waar liggen de accenten. Doordeweeks avonden, vergaderingen, zondags dezelfde lijn. Want ja... de neuzen moesten dezelfde kant op staan en dat lukte maar niet.

“Am I seeing and teaching Christ in and from the Scriptures?”
Nee.
Hij ontbrak.

Hij was niet meer het hart van de prediking. Het ging over de leer.
En na een jaar merkte ik: dit hou ik niet vol. Ik kwam op een avond thuis, echt moe... na weer een vergadering waar mensen discussieerden, elkaar de maat namen en soms gewoon de mond werd gesnoerd. En het enige wat ik dacht was: Heere, waar bent U? Help me.

Voordat ik naar bed ging, las ik Psalm 131. Mijn lievelingspsalm.

“... mijn ziel is als een gespeend kind bij U.”

Dat wilde ik.
Zo zijn als dat kind. Bij Hem.

Ik was klaar met de TULIP* zoals die daar functioneerde.
Ik wilde Jezus terug.

De Jezus… die zei: “Komt tot Mij, allen die vermoeid en belast zijt, en Ik zal u rust geven. Neemt Mijn juk op u en leert van Mij, want Ik ben zachtmoedig en nederig van hart; en u zult rust vinden voor uw ziel. Want Mijn juk is zacht en Mijn last is licht.”

Vanmorgen, bij die meditatie, was dacht ik opeens terug aan die tijd. 

Hoe verward ik  toen was en rust vond bij Hem. 

Wat Alistair Begg vanmorgen zei, raakte precies dat punt. De echte toets van het geestelijke leven ligt niet in hoe scherp we de leer verwoorden, of hoe strak alles is afgebakend. De vraag is eenvoudiger en tegelijk veel dieper: zien we Jezus in de Schriften, leven we met Hem, en hoe gaan we om met een broeder of zuster die daar anders in staat, maar Hem wél liefheeft?

Ik hou van theologie, maar niet van een theologie die als een mal op een gemeente wordt gedrukt... ook niet als het de TULIP-leer is. Want het gaat mij om de Heere Jezus. Hij is het van Wie ik houd. Ik wil Hem beter leren kennen, meer van Hem ontdekken.**

More about Jesus would I know,

More of His grace to others show;

More of His saving fullness see,

More of His love who died for me.

More about Jesus let me learn,

More of His holy will discern;

Spirit of God, my teacher be,

Showing the things of Christ to me.

More about Jesus, in His Word,

Holding communion with my Lord;

Hearing His voice in every line,

Making each faithful saying mine.

More about Jesus, on His throne,

Riches in glory all His own;

More of His kingdom’s sure increase,

More of His coming, Prince of Peace.

---

Deze meditatie luisterde ik via Truth For Life: Seeing Christ in the Scriptures

*TULIP (achtergrondinformatie – niet mijn eigen positie)

** Efeze 3
Om deze reden buig ik (Paulus) mijn knieën voor de Vader van onze Heere Jezus Christus, naar Wie elk geslacht in de hemelen en op de aarde genoemd wordt, opdat Hij u geeft, naar de rijkdom van Zijn heerlijkheid, met kracht gesterkt te worden door Zijn Geest in de innerlijke mens, opdat Christus door het geloof in uw harten woont en u in de liefde geworteld en gefundeerd bent, opdat u ten volle zou kunnen begrijpen, met alle heiligen, wat de breedte en lengte en diepte en hoogte is, en u de liefde van Christus zou kennen, die de kennis te boven gaat, opdat u vervuld zou worden tot heel de volheid van God. Hem nu Die bij machte is te doen ver boven alles wat wij bidden of denken, overeenkomstig de kracht die in ons werkzaam is, Hem zij de heerlijkheid in de gemeente, door Christus Jezus, in alle geslachten, tot in alle eeuwigheid. Amen.

 

Lees ook:

1. Als een kerk scheurt
2. Bijbellezen in tijd van kerkconflict
3. 10 tips om kerkpijn te verwerken

Hij leeft.

De sabbat is voorbij. Ik sluit de deur zachtjes achter me en hoor ergens in de verte een haan kraaien. Het is nog donker. Ik trek mijn omslagdoek dichter om me heen en begin te lopen, de bundel met specerijen stevig tegen me aan gedrukt. De geur van mirre en aloë hangt om me heen.

Ze hadden Hem daar neergelegd. In linnen doeken gewikkeld. De steen ervoor gerold. Zo hadden we Hem achtergelaten... net op tijd klaar voor de sabbat.

Nu is de derde dag. 

Onderweg sluiten de anderen zich bij me aan. We lopen dicht bij elkaar, zeggen weinig. Alleen dat ene zinnetje: wie zal de steen voor ons wegrollen?

Als het graf in zicht komt, blijf ik plots staan. De steen is weg! De bundel specerijen glijdt uit mijn handen. O nee... hebben ze Hem, hebben ze Hem....

“Ze hebben Hem weggehaald,” zeg ik wanhopig. Ik draai me om en ren terug, zoek Shimon en Yochanan. Ik bons op de deur en verlies als de voorzichtigheid uit het oog “Ze hebben Hem weggehaald… we weten niet waar ze Hem hebben neergelegd.”

De mannen komen meteen mee en we rennen terug. Ik sjor mijn tuniek omhoog om hen bij te houden. Zonder iets te zeggen gaan zij het graf in, bukken zich, kijken.  Het blijft stil. Als ze weer naar buiten komen, zie ik aan hun gezicht dat het klopt. Hij is weggenomen.  Ze zeggen niets en gaan.

Maar ik blijf. Ik kan niet weg. Ik sta bij de opening en huil. Dan buig ik me voorover en kijk naar binnen. De doeken liggen er nog.

Maar Hij is er niet.

Er zitten er twee, in het wit. Waar Hij gelegen had. “Waarom huil je?” vragen ze.

“Omdat ze mijn Heere hebben weggenomen,” snik ik, “en ik weet niet waar ze Hem gelegd hebben.”

Opeens hoor ik geluid achter me. De tuinman? Heeft hij... Ik vraag het, ik moet het weten. Waar hebben ze Hem neergelegd.

“Miryam.”

Die stem.

“Rabboeni.”

Ik kijk. Alles wordt scherp. Alsof er iets wegvalt. Ik zie Hem zoals Hij is.

Ik ga naar Hem toe, wil Hem vastpakken, meenemen, Hem verstoppen voor het Sanhedrin... 

Maar Hij  doet een stap terug en zegt:
“Houd Mij niet vast Miryam, want Ik ben nog niet opgevaren naar de Vader. Ga naar Mijn broeders en zeg hun: Ik vaar op naar Mijn Vader en uw Vader, en naar Mijn God en uw God.”

Ik blijf nog even staan en denk diep, diep na terwijl ik Hem in me opneem. Ik zie dat Hij het echt is. Ik geloof. Hij leeft. Hij....

Ik snap het niet. Dan draai me om en ga. Onderweg herhaal ik zijn woorden, bang dat ik ze vergeet en als ik hen vind, gooi ik het eruit: “Ik heb de Heere gezien,” en Hij zei: Ga naar Mijn broeders en zeg hun: Ik vaar op naar Mijn Vader en uw Vader, en naar Mijn God en uw God."

Ze kijken me aan en Ik kijk terug.

We staan daar. En we weten van blijdschap niet wat we moeten doen.

Hij leeft!

Zou je een glimp van de eeuwigheid willen opvangen?

Hierna zag ik en zie, een grote menigte, die niemand tellen kon, uit alle naties, stammen, volken en talen, stond vóór de troon en vóór het Lam, bekleed met witte gewaden en palmtakken in hun hand. En zij riepen met een luide stem: De zaligheid is van onze God, Die op de troon zit, en van het Lam! 

Johannes krijgt een overweldigend gezicht te zien: een grote menigte in de directe nabijheid van Jezus Christus – voor de troon en voor het Lam staan. Ze zijn gekleed in witte gewaden die getuigen van volkomen reinheid. Ze hebben palmtakken in hun handen... een symbool van overwinning. Deze mensen vieren de totale overwinning, die ze toeschrijven aan God zelf. 

Wat zij daar in de hemel meemaken, is heel anders dan wat wij hier op aarde meemaken.

Wij leven in een wereld die gevallen is, waar God wordt onteerd, gerechtigheid wordt verworpen en het kwaad een schaduw van pijn en verderf werpt. En van binnen voelen wij het ook: de aantrekkingskracht van de zonde. Die kan van vorm veranderen, maar de strijd blijft. Altijd.

En dan is er nog de tegenstander: de duivel, die, hoewel hij ons nooit definitief zal verslaan, nooit zal opgeven.

Dus blijven wij leven tussen twee lijnen in: bekering en geloof.
Bekering, omdat we ons altijd bewust blijven van onze eigen zonden en tekortkomingen.
Geloof, omdat we door geloof wandelen en niet door wat we zien. En we doen deze twee dingen met de hulp van de Heilige Geest.

En daarin staan we niet alleen: de Heilige Geest draagt ons.

Het christelijke leven is een strijd, maar dat zal niet altijd zo blijven. Johannes ziet gelovigen in de aanwezigheid van Jezus. Ze vieren de overwinning. Hun lange strijd is voorbij. Hun gevecht is gewonnen.

Hoe zou deze glimp van de eeuwigheid jou kunnen aanmoedigen om vandaag in het geloof te volharden?

© Colin S Smith. Website: OpentheBible.org

Vrij vertaald door Aritha Vermeulen