Wat is echt geluk?

Door: ONE FOR ISRAEL (MESSIANIC JEWS IN ISRAEL)

Torahgedeelte voor week 47:
Deuteronomium 11:26–16:17

Re’eh - Zie!

Geluk is iets waar mensen hun hele leven naar zoeken. Om dat doel te bereiken, zijn we bereid veel tijd, energie en geld te besteden. Maar wat is werkelijk geluk? Is het echt te vinden?

Misschien voel je je op dit moment van je leven in diepe wanhoop en frustratie over wat het leven je tot nu toe heeft gebracht. Misschien draag je pijn en boosheid met je mee... precies het tegenovergestelde van geluk.

De Bijbel heeft veel te zeggen over geluk en over de vraag waar het werkelijk te vinden is. Het gedeelte dat we deze week lezen, spreekt daar rechtstreeks over.

Verbaast het je dat het onderwerp geluk zelfs voorkomt in het boek Deuteronomium? Veel mensen denken immers dat dit deel van het Oude Testament alleen maar gaat over geboden en waarschuwingen van een afstandelijke en onvriendelijke God, aan een oud volk dat Israël heet.

Sta eens stil bij deze verzen:

“Daar moet u voor het aangezicht van de HEERE, uw God, eten en u verblijden, u en uw gezinnen, over alles wat u ter hand genomen hebt, waarin de HEERE, uw God, u gezegend heeft.” (Deut. 12:7)

“En u moet zich verblijden voor het aangezicht van de HEERE, uw God, u, uw zonen en uw dochters, uw slaven en uw slavinnen, en de Leviet die binnen uw poorten is.” (Deut. 12:12)

“En u moet zich voor het aangezicht van de HEERE, uw God, verblijden over alles wat u ter hand genomen hebt.” (Deut. 12:18b)

“Daar moet u voor het aangezicht van de HEERE, uw God, eten en u verblijden, u en uw gezin.” (Deut. 14:26b)

“En u moet zich verblijden voor het aangezicht van de HEERE, uw God, u, uw zoon en uw dochter, uw slaaf en uw slavin, de Leviet die binnen uw poorten is, de vreemdeling, de wees en de weduwe die in uw midden zijn, op de plaats die de HEERE, uw God, zal uitkiezen om Zijn Naam daar te laten wonen.” (Deut. 16:11)

Alleen al in het gedeelte van deze week komt het woord ‘verheugen’ (verblijden) zeven keer voor. In deze hoofdstukken wordt vaker over vreugde en zich verheugen gesproken dan in de rest van de Pentateuch. Dat roept een vraag op: waarover heeft Israël zoveel reden om zich te verheugen, dat zelfs de slaven, de wezen en de weduwen daarin delen?

Het antwoord is: Israël heeft ontzettend veel om God voor te danken!

Terwijl het volk wordt voorbereid om het beloofde land binnen te gaan, herinnert Mozes Israël eraan dat God hen in Zijn barmhartigheid en liefde heeft uitgekozen en uit de slavernij in Egypte heeft verlost. Veertig jaar lang is Hij trouw met hen meegegaan door de woestijn en heeft Hij voorzien in wat zij nodig hadden. Ook heeft Hij hun wetten en geboden gegeven die bedoeld zijn voor een gezond en gezegend leven, met daarin zelfs bescherming en rechten voor slaven, wezen en weduwen.

En alsof dat nog niet genoeg is, laat de context van de verzen die we zojuist lazen zien dat God Israël ook op het punt staat hen in hun eigen land te brengen. Daar zullen zij kunnen wonen, het land kunnen bewerken en als vrij volk kunnen leven. Niet langer in slavernij onder Egypte.

Het hoogtepunt van ons gedeelte laat bovendien zien dat God alle afgoderij uit het beloofde land zal verdrijven en een plaats voor Zichzelf zal uitkiezen waar Hij door middel van de offers en de feesten aanbeden en gediend zal worden. Het is een prachtig profetisch beeld van een heel volk dat als families bijeenkomt, samen met de vreemdelingen en de dienaren die in het land wonen, om tijdens de Bijbelse feesten te genieten van de gemeenschap met elkaar en van de aanbidding van hun God.

Verlang jij naar geluk, maar kun je het niet vinden in geld, plezier of wat de wereld je vandaag ook aanbiedt? De sleutel tot werkelijk en blijvend geluk wordt gevonden in Degene die groter is dan jij en ik: Degene die Zijn leven voor jou heeft gegeven en wacht totdat jij je tot Hem wendt om liefde, vergeving en vreugde te ontvangen... Yeshua, de Messias.

Voor ons, Joden en heidenen die Yeshua de Messias volgen, is dit gedeelte een duidelijke herinnering dat we alle reden hebben om ons te verheugen, ook wanneer het leven soms zwaar is. We zijn uitgekozen, verlost van afgoden en zonde, vergeven en welkom geheten in een herstelde relatie met de God van Israël. En tot op de dag van vandaag heeft Hij trouw voorzien in wat we nodig hadden.

Het is bovendien interessant dat het Hebreeuwse woord ‘verheug je’ grammaticaal als een gebod wordt gebruikt en niet als een gevoel dat het ene moment aanwezig kan zijn en het volgende moment verdwenen. Dat helpt ook te begrijpen waarom Paulus in Filippenzen 4:4 zegt:

“Verblijd u altijd in de Heere; ik zeg het opnieuw: Verblijd u.”

Dát is wat werkelijk geluk is.

Kies er vandaag voor om je te verheugen en herinner je alles wat God voor je heeft gedaan.

Origineel:  What is true happines 

Vertaald door: Aritha Vermeulen

Five Alive offers a textual sensitive Messiah-centered reflection on the weekly Torah from an Israeli Messianic perspective.

___

ONE FOR ISRAEL (MESSIANIC JEWS IN ISRAEL)
Wij zijn een Israëlische bediening die is samengesteld uit Joodse en Arabische volgelingen van Yeshua (Jezus) die samen Israël tot zegen willen zijn door het evangelie online te delen, en de nieuwe generatie wedergeboren gelovigen les geeft op ons enige Hebreeuws sprekende Bible College in Israël. Ook helpen wij overlevenden van de holocaust door humanitaire hulp te verlenen.

ONE FOR ISRAEL (site)
FACEBOOK: ONE FOR ISRAEL
INSTAGRAM
TWITTER

Trouw in het kleine!

 Vandaag kwam er een dagtekst langs:

Lukas 16:10 Wie trouw is in het minste, is ook in het grote trouw. En wie onrechtvaardig is in het minste, is ook in het grote onrechtvaardig.

Ik vond het meteen een mooie tekst. Trouw in het minste, trouw in het grote... Wat zei Jezus nog meer eigenlijk in dit stukje? Tegen wie en waarom? Ik had tijd, dus bekeek ik de context

In het Grieks staat niet letterlijk in het grote, maar in veel. Het woord pistos betekent trouw of betrouwbaar. Daartegenover staat adikos: onrechtvaardig, oneerlijk. Dat is scherper dan simpelweg onbetrouwbaar. Dus ongeveer zoals op het plaatje

En toen ik verder las, zag ik dat Jezus dit zegt na de gelijkenis van de onrechtvaardige rentmeester. Het gaat over wat iemand is toevertrouwd. Hoe ga je daarmee om? Ben je betrouwbaar wanneer het maar om iets kleins lijkt te gaan? Jezus betrekt dat vervolgens concreet op geld en bezit. Niet omdat dit het enige is waarop de tekst kan slaan, maar  ik denk vooral dat Hij dat deed omdat onze omgang met bezit veel laat zien over ons hart.

In de Joodse wereld van Jezus was bezit niet zomaar iets waar je volledig zelf over beschikte. Je leefde als rentmeester voor God. Dat sluit ook aan bij het Joodse begrip tzedakah: geven is niet alleen aardig of gul zijn, maar recht doen met wat God je heeft gegeven.

En toen kwam de tekst opeens heel dichtbij.

Voordat ik tot geloof kwam, was ik niet bepaald trouw in het geringste. Ik nam het met eerlijkheid niet zo nauw. Ik loog. Ik stal. Ik leende dingen en bracht ze niet altijd terug. Mijn en dijn waren bij mij soms nogal elastische begrippen

😓Daar ben ik niet trots op. 

Ik denk er niet graag aan terug. Nu ook niet dus. Maar deze woorden brachten me weer terug bij wie ik nu ben. Paulus schrijft ergens:

“En dit waren sommigen van u. Maar u bent gewassen…”
1 Korinthe 6:11

Dat is precies het wonder. Ik werd niet eerst steeds eerlijker om daarmee Gods genade te verdienen. God wachtte niet tot ik mezelf had opgeknapt. Hij was mij genadig terwijl ik nog midden in mijn oneerlijkheid zat. Tot mijn eigen verbazing ging ik Hem liefhebben. De woorden van Ruth kregen betekenis voor mij: “Uw God is mijn God.” En wanneer je echt van God gaat houden omdat Hij van jou houdt... wil je ook anders gaan leven. Daarom werd deze  tekst super belangrijk voor mij. Ik heriner het me terwijl ik hierover schrijf.

“Wandel voor Mijn aangezicht en wees oprecht.”
Genesis 17:1

In het Hebreeuws staat daar tamim: heel, integer, onverdeeld. Geen dubbel leven. Geen dubbele boekhouding voor Gods aangezicht. Sjonge... dat die woorden nu al veertig jaar met mij mee wandelen. Van mijn achttiende tot mijn achtenvijftigste. Over bergen en door dalen. Veertig jaar... dat klinkt bijna bijbels.

Wandelen voor Gods aangezicht is soms moeilijk. Oprecht leven gaat niet vanzelf. Er blijven plekken waarin Hij mij nog steeds leer om trouw te zijn, juist in datgene wat klein en onbelangrijk lijkt. Maar ik wandel niet alleen. Hij is mijn Helper. En de God Die mij oproept om trouw te zijn, is Zelf volkomen trouw. Dat heeft Hij al die jaren laten zien. Eigenlijk veel langer. 

En zo werd deze dagtekst voor mij meer dan een mooie spreuk. 

 Een spiegel en herinnering

Heb jij dat ook wel eens met een tekst uit de Bijbel?

Hoe krijg je je eerste liefde terug?

Kan je zo druk zijn met de dingen van God, dat je God Zelf vergeet? Ik las dat gisteren en vandaag denk ik er nog steeds over na. 

Herinner je de tijd dat je de Messias voor het eerst leerde kennen. Niets leek belangrijker dan Hij. Je hart was vol liefde en ijver voor Hem. Maar naarmate het leven verdergaat, vestigen we ons, raken we gewend aan Zijn zorg, worden zegeningen vanzelfsprekend en gaan we ze misschien zelfs zien als het resultaat van onze eigen inspanningen. Het Nieuwe Testament noemt dit: je eerste liefde verlaten (Openbaring 2:4). Uit: Vergeet je eerste liefde niet (vorige blog)

Ik lees. Ik onderzoek. Ik deel van alles. 

Maar wandel ik ook met Hem?

En als je die eerste liefde kwijt bent, hoe krijg je die dan weer terug?

Ik dacht aan wat ik deze week las in Petrus’ brief. Hij reageert op spotters die zeggen: waar blijft die beloofde terugkomst van Jezus eigenlijk en hij zegt dat hij zijn lezers door herinnering wakker wil schudden:

“...opdat u zich de woorden herinnert die door de heilige profeten tevoren gesproken zijn, en het gebod van de Heere en Zaligmaker, dat door ons, apostelen, verkondigd is.”
— 2 Petrus 3:1-2

Zou dat herinneren ook helpen als je merkt dat je eerste liefde is bijna weg is? Ik ging op zoek en ontdekte dit: de Bijbel er verrassend veel over zegt. En bijna nergens is het antwoord: probeer het gewoon dat gevoel van vroeger terug te krijgen.

Gelukkig maar want mijn gevoel is nogal wiebelig de laatste tijd 😎

1. Herinner je wie God is en wat Hij heeft gedaan

Dat is precies wat Mozes in Deuteronomium steeds zegt: Vergeet niet Wie je uit Egypte heeft geleid. Vergeet niet Wie je door de woestijn heeft gedragen. Vergeet niet van Wie het goede land komt.

In Deuteronomium 8 wordt dus gewaarschuwd voor het moment waarop alles goed gaat. Je hebt gegeten, je bent verzadigd, je hebt een mooi huis en bezit. En dan kan zomaar de gedachte komen: Dit heb ik toch mooi zelf voor elkaar gekregen.Vergeten maakt het hart hoogmoedig. Herinneren maakt dankbaar. Het houdt je zacht. 

Petrus gebruikt herinnering ook zo. Hij haalt terug naar voren wat God al gesproken heeft door de profeten en wat de apostelen van Jezus hebben doorgegeven. Eigenlijk moet je opnieuw wakker maken wat je al weet.

2. Doe de eerste werken

Jezus zegt tegen Efeze niet alleen dat zij hun eerste liefde hebben verlaten. Hij zegt er meteen bij wat ze moeten doen:

“Bedenk dan van welke hoogte u bent gevallen en bekeer u en doe de eerste werken.” Openbaring 2:5

Daar staat alweer niet: probeer dat oude gevoel op te wekken. Er staan 3 heel concrete dingen: Bedenk. Bekeer je. Doe.

Ga terug naar wat je hebt verlaten en ga weer leven zoals iemand leeft die Hem liefheeft. Bidden. Luisteren. Zijn Woord serieus nemen. Gehoorzamen. Hem betrekken bij je gewone leven. Niet om liefde te verdienen, maar omdat liefde ook handen en voeten krijgt dan.

3. Blijf in Hem

Dan Johannes 15.

Jezus gebruikt het beeld van de wijnstok: “Blijf in Mij, en Ik in u.” Een rank maakt zelf geen leven. Je kunt heel hard aan een rank trekken, maar daar gaat hij niet sneller van groeien. Hij moet verbonden blijven met de wijnstok. Jezus zegt verder: “Als Mijn woorden in u blijven...” en: “Blijf in Mijn liefde.”

Blijven in Hem is dus niet vaag. Het is Zijn woorden in je laten wonen, bidden, gehoorzamen, ontvangen van Hem en van daaruit vrucht dragen. Dan komt die liefde echt wel weer. Toch?

4. Houd vast wat je hebt

Dit is mijn lievelingstekst. Hij wandelt al ongeveer vijf jaar met me mee.[1] Tegen Filadelfia zegt Jezus:

“Houd vast wat u hebt, opdat niemand uw kroon zal wegnemen.” Openbaring 3:11

En vlak daarvoor zegt Hij iets heel moois:

“U hebt weinig kracht en toch hebt u Mijn Woord in acht genomen en Mijn Naam niet verloochend.”

Weinig kracht. En toch: houd vast. Hij zegt dus niet: zorg eerst dat je weer geestelijk sterk wordt. Nee, blijf het gewoon vasthouden. Zijn Woord. Zijn Naam. Wat je van Hem ontvangen hebt. Houd je eraan vast. Ik laat U niet los. 

5. Richt je ogen opnieuw op de Messias

Hebreeën zegt:

“Laten wij met volharding de wedloop lopen... terwijl wij het oog gericht houden op Jezus, de Leidsman en Voleinder van het geloof.”  Hebreeën 12:1-2

Dit vind ik voor mezelf zo belangrijk. Want als ik naar mezelf kijk... heb ik nog genoeg liefde, voel ik genoeg, ben ik geestelijk genoeg? ... word ik moedeloos. De blik moet ergens anders heen. Naar Hem.

Nu ben ik aan het eind van mijn onderzoekje. En van Deuteronomium tot Openbaring zie ik steeds ongeveer dezelfde beweging.

Welke beweging?

Deze 👇

Herinner je wat God gedaan en gesproken heeft.
Vergeet Hem niet wanneer het leven gewoon doorgaat.
Bekeer je waar je van Hem bent weggegaan.
Doe weer wat bij liefde hoort.
Blijf in de Messias.
Houd vast wat je ontvangen hebt.
En zie op Hem.

Het begint bij Hem. Johannes schrijft:

“Wij hebben Hem lief, omdat Hij ons eerst liefgehad heeft.”  1 Johannes 4:19

___

[1] Openbaring in Coronatijd