Trouw in het kleine!

 Vandaag kwam er een dagtekst langs:

Lukas 16:10 Wie trouw is in het minste, is ook in het grote trouw. En wie onrechtvaardig is in het minste, is ook in het grote onrechtvaardig.

Ik vond het meteen een mooie tekst. Trouw in het minste, trouw in het grote... Wat zei Jezus nog meer eigenlijk in dit stukje? Tegen wie en waarom? Ik had tijd, dus bekeek ik de context

In het Grieks staat niet letterlijk in het grote, maar in veel. Het woord pistos betekent trouw of betrouwbaar. Daartegenover staat adikos: onrechtvaardig, oneerlijk. Dat is scherper dan simpelweg onbetrouwbaar. Dus ongeveer zoals op het plaatje

En toen ik verder las, zag ik dat Jezus dit zegt na de gelijkenis van de onrechtvaardige rentmeester. Het gaat over wat iemand is toevertrouwd. Hoe ga je daarmee om? Ben je betrouwbaar wanneer het maar om iets kleins lijkt te gaan? Jezus betrekt dat vervolgens concreet op geld en bezit. Niet omdat dit het enige is waarop de tekst kan slaan, maar  ik denk vooral dat Hij dat deed omdat onze omgang met bezit veel laat zien over ons hart.

In de Joodse wereld van Jezus was bezit niet zomaar iets waar je volledig zelf over beschikte. Je leefde als rentmeester voor God. Dat sluit ook aan bij het Joodse begrip tzedakah: geven is niet alleen aardig of gul zijn, maar recht doen met wat God je heeft gegeven.

En toen kwam de tekst opeens heel dichtbij.

Voordat ik tot geloof kwam, was ik niet bepaald trouw in het geringste. Ik nam het met eerlijkheid niet zo nauw. Ik loog. Ik stal. Ik leende dingen en bracht ze niet altijd terug. Mijn en dijn waren bij mij soms nogal elastische begrippen

😓Daar ben ik niet trots op. 

Ik denk er niet graag aan terug. Nu ook niet dus. Maar deze woorden brachten me weer terug bij wie ik nu ben. Paulus schrijft ergens:

“En dit waren sommigen van u. Maar u bent gewassen…”
1 Korinthe 6:11

Dat is precies het wonder. Ik werd niet eerst steeds eerlijker om daarmee Gods genade te verdienen. God wachtte niet tot ik mezelf had opgeknapt. Hij was mij genadig terwijl ik nog midden in mijn oneerlijkheid zat. Tot mijn eigen verbazing ging ik Hem liefhebben. De woorden van Ruth kregen betekenis voor mij: “Uw God is mijn God.” En wanneer je echt van God gaat houden omdat Hij van jou houdt... wil je ook anders gaan leven. Daarom werd deze  tekst super belangrijk voor mij. Ik heriner het me terwijl ik hierover schrijf.

“Wandel voor Mijn aangezicht en wees oprecht.”
Genesis 17:1

In het Hebreeuws staat daar tamim: heel, integer, onverdeeld. Geen dubbel leven. Geen dubbele boekhouding voor Gods aangezicht. Sjonge... dat die woorden nu al veertig jaar met mij mee wandelen. Van mijn achttiende tot mijn achtenvijftigste. Over bergen en door dalen. Veertig jaar... dat klinkt bijna bijbels.

Wandelen voor Gods aangezicht is soms moeilijk. Oprecht leven gaat niet vanzelf. Er blijven plekken waarin Hij mij nog steeds leer om trouw te zijn, juist in datgene wat klein en onbelangrijk lijkt. Maar ik wandel niet alleen. Hij is mijn Helper. En de God Die mij oproept om trouw te zijn, is Zelf volkomen trouw. Dat heeft Hij al die jaren laten zien. Eigenlijk veel langer. 

En zo werd deze dagtekst voor mij meer dan een mooie spreuk. 

 Een spiegel en herinnering

Heb jij dat ook wel eens met een tekst uit de Bijbel?

Hoe krijg je je eerste liefde terug?

Kan je zo druk zijn met de dingen van God, dat je God Zelf vergeet? Ik las dat gisteren en vandaag denk ik er nog steeds over na. 

Herinner je de tijd dat je de Messias voor het eerst leerde kennen. Niets leek belangrijker dan Hij. Je hart was vol liefde en ijver voor Hem. Maar naarmate het leven verdergaat, vestigen we ons, raken we gewend aan Zijn zorg, worden zegeningen vanzelfsprekend en gaan we ze misschien zelfs zien als het resultaat van onze eigen inspanningen. Het Nieuwe Testament noemt dit: je eerste liefde verlaten (Openbaring 2:4). Uit: Vergeet je eerste liefde niet (vorige blog)

Ik lees. Ik onderzoek. Ik deel van alles. 

Maar wandel ik ook met Hem?

En als je die eerste liefde kwijt bent, hoe krijg je die dan weer terug?

Ik dacht aan wat ik deze week las in Petrus’ brief. Hij reageert op spotters die zeggen: waar blijft die beloofde terugkomst van Jezus eigenlijk en hij zegt dat hij zijn lezers door herinnering wakker wil schudden:

“...opdat u zich de woorden herinnert die door de heilige profeten tevoren gesproken zijn, en het gebod van de Heere en Zaligmaker, dat door ons, apostelen, verkondigd is.”
— 2 Petrus 3:1-2

Zou dat herinneren ook helpen als je merkt dat je eerste liefde is bijna weg is? Ik ging op zoek en ontdekte dit: de Bijbel er verrassend veel over zegt. En bijna nergens is het antwoord: probeer het gewoon dat gevoel van vroeger terug te krijgen.

Gelukkig maar want mijn gevoel is nogal wiebelig de laatste tijd 😎

1. Herinner je wie God is en wat Hij heeft gedaan

Dat is precies wat Mozes in Deuteronomium steeds zegt: Vergeet niet Wie je uit Egypte heeft geleid. Vergeet niet Wie je door de woestijn heeft gedragen. Vergeet niet van Wie het goede land komt.

In Deuteronomium 8 wordt dus gewaarschuwd voor het moment waarop alles goed gaat. Je hebt gegeten, je bent verzadigd, je hebt een mooi huis en bezit. En dan kan zomaar de gedachte komen: Dit heb ik toch mooi zelf voor elkaar gekregen.Vergeten maakt het hart hoogmoedig. Herinneren maakt dankbaar. Het houdt je zacht. 

Petrus gebruikt herinnering ook zo. Hij haalt terug naar voren wat God al gesproken heeft door de profeten en wat de apostelen van Jezus hebben doorgegeven. Eigenlijk moet je opnieuw wakker maken wat je al weet.

2. Doe de eerste werken

Jezus zegt tegen Efeze niet alleen dat zij hun eerste liefde hebben verlaten. Hij zegt er meteen bij wat ze moeten doen:

“Bedenk dan van welke hoogte u bent gevallen en bekeer u en doe de eerste werken.” Openbaring 2:5

Daar staat alweer niet: probeer dat oude gevoel op te wekken. Er staan 3 heel concrete dingen: Bedenk. Bekeer je. Doe.

Ga terug naar wat je hebt verlaten en ga weer leven zoals iemand leeft die Hem liefheeft. Bidden. Luisteren. Zijn Woord serieus nemen. Gehoorzamen. Hem betrekken bij je gewone leven. Niet om liefde te verdienen, maar omdat liefde ook handen en voeten krijgt dan.

3. Blijf in Hem

Dan Johannes 15.

Jezus gebruikt het beeld van de wijnstok: “Blijf in Mij, en Ik in u.” Een rank maakt zelf geen leven. Je kunt heel hard aan een rank trekken, maar daar gaat hij niet sneller van groeien. Hij moet verbonden blijven met de wijnstok. Jezus zegt verder: “Als Mijn woorden in u blijven...” en: “Blijf in Mijn liefde.”

Blijven in Hem is dus niet vaag. Het is Zijn woorden in je laten wonen, bidden, gehoorzamen, ontvangen van Hem en van daaruit vrucht dragen. Dan komt die liefde echt wel weer. Toch?

4. Houd vast wat je hebt

Dit is mijn lievelingstekst. Hij wandelt al ongeveer vijf jaar met me mee.[1] Tegen Filadelfia zegt Jezus:

“Houd vast wat u hebt, opdat niemand uw kroon zal wegnemen.” Openbaring 3:11

En vlak daarvoor zegt Hij iets heel moois:

“U hebt weinig kracht en toch hebt u Mijn Woord in acht genomen en Mijn Naam niet verloochend.”

Weinig kracht. En toch: houd vast. Hij zegt dus niet: zorg eerst dat je weer geestelijk sterk wordt. Nee, blijf het gewoon vasthouden. Zijn Woord. Zijn Naam. Wat je van Hem ontvangen hebt. Houd je eraan vast. Ik laat U niet los. 

5. Richt je ogen opnieuw op de Messias

Hebreeën zegt:

“Laten wij met volharding de wedloop lopen... terwijl wij het oog gericht houden op Jezus, de Leidsman en Voleinder van het geloof.”  Hebreeën 12:1-2

Dit vind ik voor mezelf zo belangrijk. Want als ik naar mezelf kijk... heb ik nog genoeg liefde, voel ik genoeg, ben ik geestelijk genoeg? ... word ik moedeloos. De blik moet ergens anders heen. Naar Hem.

Nu ben ik aan het eind van mijn onderzoekje. En van Deuteronomium tot Openbaring zie ik steeds ongeveer dezelfde beweging.

Welke beweging?

Deze 👇

Herinner je wat God gedaan en gesproken heeft.
Vergeet Hem niet wanneer het leven gewoon doorgaat.
Bekeer je waar je van Hem bent weggegaan.
Doe weer wat bij liefde hoort.
Blijf in de Messias.
Houd vast wat je ontvangen hebt.
En zie op Hem.

Het begint bij Hem. Johannes schrijft:

“Wij hebben Hem lief, omdat Hij ons eerst liefgehad heeft.”  1 Johannes 4:19

___

[1] Openbaring in Coronatijd

Hoger dan de hemel, dichtbij in mijn chaos

Eerder deze week stond ik bij het raam op zolder en keek ik naar de zonsondergang boven de tuinen, en schuurtjes beneden.

Een vers uit Psalm 113 kwam in me op: misschien lijkt dit een beetje op hoe de HEERE op ons neerkijkt. Maar toen besefte ik hoe menselijk dat beeld eigenlijk was. Ik stond gewoon een beetje naar beneden te kijken vanuit de hoogte...

Maar hij...

Hij is GOD.

Ik ging zitten, sloeg mijn Bijbel open op mijn bureautje en las het Hebreeuws met behulp van verschillende Joodse bronnen. Ik wilde weten wat er nu werkelijk stond… en hoe die woorden aanvoelden.

En toen zag ik iets moois.

De psalm zegt niet alleen dat God vanuit de hemel neerkijkt. Er staat:

Wie is als de HEERE, onze God,
Die zeer hoog woont,
Die Zich neerbuigt om te zien
wat in de hemel en op de aarde is?

Niet alleen de aarde. Zelfs de hemel ligt beneden Zijn grootheid.

En toch buigt Hij Zich neer om te zien.

Dan richt Hij de geringe op uit het stof
en verheft Hij de arme van de mesthoop.

Psalm 113 opent het Hallel: de lofpsalmen die tijdens Pesach en andere Joodse feesten worden gezongen. Ze herinneren aan de God Die Israël uit Egypte bevrijdde.

God Die hoger is dan de hemel, buigt Zich neer. Ook naar mij midden in mijn nood, mijn chaos en alles wat ik zelf niet overzie. 

Wie is als de HEER, onze God?

Sterren zie je pas als het donker wordt

Vanuit mijn schrijfkamer keek ik gisteravond hoe de zon onderging. De lucht werd daarna langzaam, langzaam steeds donkerder en ontdekte ik de eerste sterren.

Ik dacht aan wat Spurgeon daar over zei. Zoiets als:

‘Hoop is als een ster… niet zichtbaar in de zonneschijn van voorspoed, maar pas te ontdekken in de nacht van tegenspoed.’

En vanmorgen vroeg ik me af: wat is eigenlijk de context van dat citaat?

Dus zocht ik het op.

Het komt uit Spurgeons preek The Sweet Uses of Adversity, over Job 10:2:

‘Maak mij bekend waarom U met mij twist.’

Hij spreekt daar tot het beproefde kind van God: iemand die het gevoel heeft dat God Zelf tegen hem strijdt. Moeite na moeite. Ziekte. Neerslachtigheid. En die pijnlijke vraag: waarom dan?

Een van Spurgeons antwoorden is: het kan zijn dat de Heer deze beproeving toe laat om zichtbaar te maken wat Hij door Zijn genade al in je heeft gewerkt.

‘O vermoeide ziel, de Heere laat dit toe om de genadegaven in je leven tevoorschijn te brengen. Er zijn genadegaven in je die misschien nooit zichtbaar zouden worden zonder je beproevingen.

Weet je niet dat het geloof nooit zo mooi en zuiver (edel) zichtbaar wordt in de warmte van de zomer als in de kou van de winter? Heb je niet gehoord dat liefde vaak op een glimworm lijkt, die maar weinig licht geeft totdat zij door duisternis wordt omringd?

En weet je niet dat hoop zelf als een ster is… niet zichtbaar in de zonneschijn van voorspoed, maar pas ontdekt in de nacht van tegenspoed?

Begrijp je niet dat beproevingen vaak de donkere achtergrond vormen waarop God de juwelen van de genade in Zijn kinderen legt, zodat ze des te helderder schitteren?’

Ik schrijf het op om niet te vergeten.
Ik val niet uit Gods hand

Waarom ik Stefanus niet meer oversla | Handelingen 7

Als kind had ik zo'n hekel aan de toespraak van Stefanus. Handelingen 7 was te lang en zo saai! Ik wilde gauw naar dat andere gedeelte: de steniging. 

Maar Stefanus'verhaal begint niet bij zijn martelaarschap. Het begint in Handelingen 6, midden in de Joodse gemeenschap van Jeruzalem. Daar ontstaat een concreet probleem: Grieks-sprekende Joodse weduwen worden overgeslagen bij de dagelijkse verzorging.

Ook zij horen erbij. Ook zij zijn dochters van Abraham. En juist daar wordt Stefanus gekozen. Niet voor een klein klusje, maar voor eerlijke verdeling. Voor recht doen aan mensen zonder sterke positie. Daar staat hij: als Jood onder de Joden, vol geloof en vol van de Heilige Geest.

Daarna komt de botsing pas.

Mannen uit verschillende synagogen gaan met hem in discussie. Dat is niet vreemd. Dit is geen botsing tussen “christenen” en “Joden” zoals wij dat later vaak zijn gaan lezen. Dit speelt binnen Israël zelf. Binnen het gesprek over Mozes, de Wet, de tempel en de weg van God. Het gesprek zelf is niet het probleem.

Maar het kantelt wanneer zij niet op kunnen tegen de wijsheid en de Geest waarmee Stefanus spreekt. Dan wordt discussie aanklacht. Ze zeggen dat hij tegen Mozes spreekt. Tegen God. Tegen de tempel. Tegen de Wet. Lukas noemt hun getuigen zelfs valse getuigen. Dat is de sleutel.

Stefanus is niet tegen Mozes. Daarom begint hij bij Abraham. Daarom spreekt hij over Jozef. Daarom neemt hij zoveel tijd om bij  Mozes uit te komen, de woestijn en de tabernakel. Wat hij zegt is eigenlijk: kijk goed naar jullie eigen verhaal. 

Dit is profetische kritiek van binnenuit. Stefanus spreekt als Jood onder de Joden. ik moet lezen wat er staat en niet te snel naar steniging toe lezen. Eerst luisteren. Dan pas begrijpen waarom het zo gevaarlijk werd.

Doe het rustig aan en ontdek wat er zich daar echt afspeelt. 

Ssst. Ik ben aan het lezen 🤫

Gamaliël — Handelingen 5

In Handelingen 5 zijn hogepriester, de tempelleiders en de raad woedend. Petrus heeft net gezegd dat de God van hun vaderen Jezus heeft opgewekt... de Messias die zij hadden gedood door Hem aan een hout te hangen. Dat komt hard binnen. Ze willen de apostelen doden.

Maar dan staat Gamaliël op.

Hij is een Farizeeër, een leraar van de wet, en iemand die door het volk gerespecteerd wordt. Hij laat zich niet meeslepen door de woede in de zaal. 

Hij zegt: wees voorzichtig. Als dit werk alleen uit mensen is, zal het vanzelf verdwijnen. Maar als het uit God is, kunnen jullie het niet tegenhouden. Dan zouden jullie zomaar tegen God zelf strijden.

Gamaliël wordt hier niet getekend als volgeling van Jezus. Wel als een wijze man. In een kamer vol dreiging wordt hij de stem die afremt.

Dat doet me denken aan een Joodse spreuk uit Pirkei Avot: "Elke bijeenkomst die omwille van de hemel is, zal blijven bestaan; maar een bijeenkomst die niet omwille van de hemel is, zal niet standhouden."

Die woorden leggen iets bloot. Je kunt samenkomen rond God, maar toch gedreven worden door iets anders: angst, controle, eergevoel, groepsdruk, het beschermen van je eigen positie. Aan de buitenkant kan het vroom lijken. Maar vanbinnen het tegenovergestelde. En juist dan is Gamaliëls waarschuwing nodig.

Wacht.
Wees voorzichtig.
Misschien zie je nog niet wat God aan het doen is.

---

Vragen

1. Wanneer is iets werkelijk omwille van de hemel?
2. En wanneer gebruiken we de hemel vooral om onszelf te beschermen?

Ananias en Saffira: de grens rond het heilige

Ik wilde Ananias en Saffira eigenlijk overslaan. Als kind vond ik dit verhaal eng. Twee mensen liegen... en dan zijn ze ineens dood.

Maar ik las het toch. En toen viel me iets op. Vlak hiervoor verkoopt Barnabas een stuk land. Daarna verkopen Ananias en Saffira ook iets van hun bezit. Aan de buitenkant lijkt het op dezelfde toewijding. Maar het is het niet. In Handelingen 5:2 staat in het Grieks het woord nosphizomai: iets voor jezelf achterhouden, iets stiekem apart houden. 

En dat woord doet denken aan Achan, die nam van wat aan God gewijd was. Nadab en Abihu, die met vreemd vuur tot God naderden. Bij Uzza, die de ark vastgreep alsof de heilige aanwezigheid van God door mensenhanden beheerd kon worden.

Ze gingen allemaal een grens over. Niet zomaar de grens van een gewone fout. Maar de grens rond Gods heiligheid. Alsof je dichtbij God kunt komen, terwijl je ondertussen zelf de controle houdt. Alsof je iets aan Hem geeft, maar het toch van jezelf laat blijven.

Petrus zegt niet: ‘Jullie hadden meer moeten geven.’
Hij zegt: ‘Jullie hebben gelogen tegen de Heilige Geest.’

En zowel Ananias als Saffira wordt persoonlijk aangesproken. Allebei krijgen ze een moment om eerlijk te zijn. Allebei blijven ze toch bij de leugen. 

🥹Allebei overleefden ze dat niet.

Hierna sloten mensen zich niet zomaar meer bij de gemeente aan. Niet omdat ze negatief over hen dachten... maar omdat zagen dat het niet iets vrijblijvends was. De apostelen bleven gewoon openlijk onderwijs geven in de zuilengang van Salomo, op het tempelplein.

Iets van mijn oude angst weg. Dit ging niet over zomaar een klein leugentje. Er zat een veel diepere laag onder, die ik als kind niet zag

“Want de HEERE is hoogverheven, toch ziet Hij om naar de nederige, maar de hoogmoedige kent Hij van verre.” Psalm 138:6

Handelingen 4: geen christendom versus judaïsme

Wat ik eerder niet zo scherp zag: Handelingen 4 gaat niet over “christendom tegenover Jodendom”. Dat is veel te slordig gelezen.

We zien hier Messiasbelijdende Joden, staand in de tempel, die de opstanding verkondigen in de Naam van Jezus... terwijl zij tegenover een machtige en corrupte tempelstructuur komen te staan.

Lukas noemt de namen: Annas, Kajafas en de familie van de hogepriester. Dat waren niet zomaar wat religieuze leiders. Zij hoorden bij een van de invloedrijkste priesterlijke kringen in het Jeruzalem van de eerste eeuw. Hun macht was nauw verbonden met de tempel: de offers, goedgekeurde offerdieren, de tempelbelasting, de geldwisselaars, de schatkist, de openbare orde en de tempelwacht.

Dus toen Petrus en Johannes juist dáár de opstanding verkondigen, was dat geen privé-overtuiging in een veilige hoek maar een openbaar getuigenis, midden in het gebied waar de priesterlijke macht haar gezag uitoefende.

De God van Abraham, Izak en Jakob had Jezus, Zijn Knecht, verheerlijkt... en Hem uit de doden opgewekt. Ja juist Hem Die door deze tempelmacht was verworpen.

Daarom is Handelingen 4 zo geladen.

De tempelautoriteiten konden de tempel bewaken.
Zij konden de getuigen laten arresteren.
Zij konden hun verbieden om nog langer in deze Naam te spreken.

Maar wat de getuigen hadden gezien, kon niet worden uitgewist: de verworpen Messias, door God opgewekt... en nog altijd werkzaam in kracht onder Zijn volk

En juist dat vind ik zo mooi aan Handelingen

Die man in Handelingen 3 werd elke dag naar de poort van de tempel gedragen. Elke dag zat hij daar. En toen, opeens, stond hij. Zijn voeten en enkels werden sterk, staat er.

Hij liep
Hij sprong
Hij prees God.

Dit hier in Handelingen 3 is niet zomaar een genezingsverhaal. Het klinkt als een echo van Jesaja 35: “Dan zal de kreupele springen als een hert.”

Petrus legt uit wat er gebeurt. Hij spreekt over bekering, over tijden van verkwikking, over de Messias, en over de wederoprichting van alle dingen... alles waarover God vanouds gesproken heeft door de mond van Zijn heilige profeten.

In oude Joodse lezingen werd Jesaja 35 niet alleen verstaan als een beeld van persoonlijke genezing, maar ook als een visioen van herstel: Israël dat wordt opgericht, ogen die geopend worden, oren die de woorden van de profeten horen, ballingen die terugkeren naar Sion.

Dat maakt de genezen man natuurlijk geen allegorie ofzo. Hij is echt mens. Iemand van vlees en bloed, met voeten die hem nooit konden dragen gedragen... en die nu de tempel binnenging

Maar tegelijk wordt hij een teken.

In Handelingen 4 staat hij daar nog steeds, voor het Sanhedrin. Ze kunnen redetwisten over de Naam van Jezus. Ze kunnen proberen de apostelen het zwijgen op te leggen. Maar ze kunnen die man niet wegredeneren.

Hij staat daar.

Een levend getuigenis.
Een glimp van herstel.
Een kleine schittering van een veel groter geheel.

En juist dat vind ik zo mooi aan Handelingen. Het zijn geen losse verhalen, geen toevallige wonderen. Steeds weer zie je hoe de God van Israël Zijn beloften verder uitvouwt... in de Messias, door de Geest, midden in Jeruzalem, en van daaruit naar de volken.

Handelingen en de gebeden van Israël

Ik ben nog steeds bezig met Handelingen. Wat een rijk boek is dat. Deze week kwam ik niet toe aan een uitgebreide woordstudie, maar ik kan wel iets delen dat ik op 26 mei al in het Engels op Instagram zette. 

Wat mij raakte, is hoe diep de eerste discipelen nog geworteld waren in Jeruzalem en verbonden bleven met de tempel.

Lukas schrijft dat zij volhardden in “de gebeden”... in het Grieks: taîs proseuchaîs (ταῖς προσευχαῖς). Dat is meer dan alleen een algemene opmerking dat zij baden. In de context van Handelingen klinkt daarin iets mee van het bestaande gebedsleven van Israël.

Ook na Jezus’ hemelvaart stonden zij niet los van de tempel. Op de Pinksterdag klinkt Petrus’ uitleg al vroeg in de morgen; hij zegt immers dat het nog maar het derde uur van de dag is. En later, in Handelingen 3, zien we Petrus en Johannes opgaan naar de tempel, op het uur van het gebed.

Daniël opende ooit zijn vensters naar Jeruzalem om te bidden. Maar hier zijn de discipelen werkelijk dáár: in Jeruzalem, bij de tempel, en zij voegen zich in de gebeden van Israël tot de God van Israël.

De Messias is gekomen.
De Geest is uitgestort.
En toch blijven zij volharden in de gebeden.

Maar tegelijk gaan de woorden van Jezus tot de Samaritaanse vrouw steeds dieper oplichten: de aanbidding zou niet voorgoed gebonden blijven aan deze berg of aan Jeruzalem alleen. De Vader zoekt aanbidders die Hem aanbidden in geest en waarheid.

Dat is geen losraken van Israël.
Het is de beweging van Gods belofte: vanuit Israël naar de volken.

En dat is nog steeds onze hoop.

De wortels blijven in Israël.
De roeping beweegt zich verder naar buiten.
En de Vader zoekt nog steeds aanbidders —
ook hier, ook nu.

Want vanwaar de zon opgaat tot waar zij ondergaat, zal Mijn Naam groot zijn onder de volken. Op elke plaats zal aan Mijn Naam reukwerk worden gebracht en een rein offer; want Mijn Naam zal groot zijn onder de volken, zegt de HEERE van de legermachten.
Maleachi 1:11

---

Geschreven op 26 mei... op de dag waarop deze woorden mij opnieuw lieten zien hoe Gods gebedshuis in Jeruzalem nooit bedoeld was als eindpunt, maar als beginpunt van een aanbidding die de volken zou bereiken.

Duolingo en het taalwonder van Pinksteren

Ik leer talen met Duolingo. Dat gaat niet zo snel want ik vergeet vaak om te oefenen. En de uitspraak krijg ik niet onder de knie 😄

Maar in Handelingen 2 gebeurt er iets met taal
dat van een totaal andere orde is.

 

Jeruzalem is vol. Het is Sjavoeot, het Wekenfeest... één van de drie grote pelgrimsfeesten van Israël. Joden uit allerlei landen zijn naar de stad gekomen. Mensen uit de diaspora, die allang niet meer allemaal dezelfde moedertaal spreken.

Stel je dat eens voor.

Een volle stad.
Feest in Jeruzalem.
Joden uit alle windstreken.
Verschillende landen.
Verschillende talen.

En precies op dat moment stort God Zijn Geest uit.

Dat vind ik zo bijzonder.

Het gebeurt niet ergens achteraf maar midden in Jeruzalem, midden op een feest dat God Zelf aan Israël had gegeven, terwijl Joden uit de verstrooiing daar bijeen waren. En dan horen zij de grote werken van God... ieder in zijn eigen taal. Echte talen. Verstaanbare woorden.

En als je van nu naar toen kijkt, betekent dat wat daar gebeurde meteen mee terug kan reizen naar al die plaatsen waar zij vandaan kwamen. Naar de gemeenschappen waar zij deel van uitmaken.

God begint niet zomaar ergens. Hij begon daar: in Jeruzalem, bij Zijn volk, op Zijn feest, op Zijn tijd. Dat maakt Pinksteren voor mij zoveel rijker. Het is niet alleen een bijzonder moment. Het is ook Gods perfecte timing.

En mijn Duolingo 😄

Ik blijf oefenen. Engels en Frans. 

Franse uitspraak is makkie.
Engels niet.

---

Op de foto: mijn reuzenzonnebloemen 🌻
Nu nog heel bescheiden in een potje… maar straks hopelijk echte reuzen! 

Met grote vreugde

Ik probeerde me die dagen voor te stellen.
De dagen tussen Hemelvaart en Pinksteren.

Jezus is opgenomen in de hemel. De discipelen zien Hem niet meer. En toch schrijft Lukas dat zij terugkeerden naar Jeruzalem “met grote blijdschap” ... meta charas megalēs. Met grote vreugde.

Niet met lege handen. Niet verslagen. Niet alsof alles voorbij was.

Maar met vreugde.

Dat woord megalēs komt van megas. Je hoort er serieus ons woord “mega” in. Het was dus geen mini  blijdschap. Het was grote blijdschap. Mega-vreugde.

Want Jezus liet hen niet zonder belofte achter. Hij had gezegd dat zij moesten wachten op de belofte van de Vader. In Handelingen wordt duidelijk wat dat betekent: zij zouden met de Heilige Geest gedoopt worden. Dus keren ze terug naar Jeruzalem. De dagen na Pesach worden nog geteld. Pinksteren komt dichterbij. Nog ongeveer tien dagen wachten.

En wat doen zij in die dagen?

Lukas vertelt dat zij voortdurend in de tempel waren en God loofden. En in Handelingen 1 lezen we dat zij eensgezind volhardden in het gebed. Geen lege wachttijd dus.

Toen ik daarover nadacht, hier op mijn rode bankje, vroeg ik me ineens af: is dat ook niet hoe ik moet leren wachten? Niet leeg of rusteloos wachten, maar biddend, lovend, samen in de samenkomst, met mijn man hier thuis.... 

Bid zonder ophouden. Zing voor de Heere. Bemoedig elkaar. Bouw elkaar op. Verzuim de onderlinge samenkomst niet. Verwacht Zijn Zoon uit de hemel.

Soms vergeet ik dat. Daarom dit mijn gebed:

Heere, leer mij opnieuw wachten.
Niet doelloos

of fatalistisch.
Maar met grote vreugde.
Omdat U zei
dat U terugkomt.

---

De eerste lijsterbes bloesem op mijn foto

God ziet wat jij niet ziet

Dat ene woordje uit Handelingen 1 bleef hangen.

Het bleef hangen

καρδιογνῶστα
Kenner van het hart.

Het woord bestaat uit twee delen:

kardia — hart
ginōskō — kennen

Het betekent dus niet alleen dat God alles weet. Het gaat dieper.

God kent het hart helemaal. Hij ziet wat voor anderen verborgen blijft. Hij doorgrond onze gedachten, onze motieven, onze angst, onze oprechtheid. Hij ziet wat mensen niet kunnen zien. En soms ook wat ik zelf niet eens goed onder woorden kunnen brengen.

In Handelingen 1 moesten de discipelen iets doen. Ze moesten iemand kiezen in de plaats van Judas en er waren  twee mannen die geschikt leken. Allebei voldeden ze aan de zichtbare voorwaarden: dat ze al die tijd bij Jezus waren geweest.

Maar de discipelen vertrouwden niet alleen op wat zij kunnen beoordelen.

Ze baden:

“U, Heere, Kenner van de harten van allen…” Handelingen 1:24

Dat raakt me.

Juist op een moment waarop mensen moeten kiezen, maar niet alles kunnen overzien, gaan ze naar God. Omda Hij verder ziet dan de buitenkant.

Vorige week was er een situatie die me bang maakte. Ik wilde meer zien dan ik kon zien. Ik wilde weten wat er echt speelde. Wat waar was. Wat iemands bedoeling was.

Maar ik ben gewoon geen kenner van het hart van iemand anders.

God wel.

De HEERE zei tegen Samuel:

“De mens ziet aan wat voor ogen is, maar de HEERE ziet het hart aan.”  1 Samuel 16:7

Toen dacht ik aan deze geschiedenis uit Handelingen. Dat gaf me  rust. 

Niet omdat ik ineens alles begrijp.
Niet omdat alles meteen opgelost is.

Maar het Hij de Kenner van het hart is, en me wil helpen. Dis voor jou en mij: als een situatie onduidelijk is, als motieven verborgen zijn, als je niet weet wat er werkelijk speelt... ga ermee naar Hem. Praat er met Hem over.

De God Die het hart kent, weet ook hoe Hij moet leiden.

“Zijn inzicht is onmetelijk.” Psalm 147:5

---

Op de foto: een bloem die ik op 7 mei zag in de bomentuin. 🧡

Niet te vroeg, niet te laat (Gods tijd)

Dat valt op toch? Mij wel.
Toen ik Handelingen 2 langzaam las, trok twee woordjes mijn aandacht.

“En toen de dag van het Pinksterfeest vervuld werd…” Handelingen 2:1

Niet gewoon: toen de dag aanbrak.
Er staat iets mooiers.
De dag werd vervuld.

Pinksteren kwam niet zomaar uit de lucht vallen. Vanaf Pesach werden de dagen geteld. Dag voor dag. Tot de vijftigste dag vol was.

En terwijl die dag zijn volheid bereikte, waren zij bij elkaar. Wachtend.

Nog vóór het geluid uit de hemel.
Nog vóór de tongen als van vuur.
Nog vóór iemand begon te spreken.

Lukas iets anders zien wat er achter de schermen gebeurde: God brengt Zijn eigen dag tot vervulling. Dat bemoedigde mij voor vandaag. Voor morgen. Voor de rest van mijn leven aan deze kant van de tijd. 

De God Die deze aangewezen dag vervulde,
zal ook vervullen wat Hij verder belooft heeft.

“Want nog een heel korte tijd en Hij Die komt, zal komen en niet uitblijven.”  Hebreeën 10:37

---

 Ik gebruikte mijn eigen bosfoto als plaatje.

Als wachten bidden wordt

In Handelingen 1 wordt Jezus opgenomen in de hemel.

De discipelen blijven Hem nakijken. Hun ogen zijn omhoog gericht, naar de hemel. En dan klinkt ineens die vraag:

“Galilese mannen, waarom staat u omhoog te kijken naar de hemel?” Handelingen 1:11

Die vraag haalt hen terug.

Jezus is naar de hemel gegaan. Hij zal ook terugkomen. Maar nu moeten zij niet blijven staan kijken. Ze moeten terug naar Jeruzalem. Daar moeten ze wachten op wat de Vader beloofd heeft.

En dan staat er:

“Deze allen bleven eensgezind volharden in het bidden en smeken…” Handelingen 1:14

Dat vind ik zo mooi.

Ze weten nog niet precies hoe en wat er gaat gebeuren.
Ze weten alleen dat Jezus iets beloofd heeft.

En dus blijven ze bij elkaar. Ze wachten. Ze bidden. Niet los van elkaar, maar samen. Dit vakt me op: de broers van Jezus zijn erbij. Eerder geloofden zij niet in Hem. Maar nu zijn ze daar. Gewoon tussen de anderen. Ook zij wachten op de belofte van de Vader.

Dat raakt me.

Want soms denk ik dat iemand nooit zal veranderen. Dat een hart te gesloten is. Dat ongeloof te diep zit. Maar bij de broers van Jezus zie je: wat onmogelijk lijkt, kan God toch doen.

Daarom bid ik voor mijn kinderen.
Omdat ik geloof dat Hij machtig is om te doen wat ik niet kan.

---

Foto: de wolken boven mijn hoofd.

Hij leeft.

De sabbat is voorbij. Ik sluit de deur zachtjes achter me en hoor ergens in de verte een haan kraaien. Het is nog donker. Ik trek mijn omslagdoek dichter om me heen en begin te lopen, de bundel met specerijen stevig tegen me aan gedrukt. De geur van mirre en aloë hangt om me heen.

Ze hadden Hem daar neergelegd. In linnen doeken gewikkeld. De steen ervoor gerold. Zo hadden we Hem achtergelaten... net op tijd klaar voor de sabbat.

Nu is de derde dag. 

Onderweg sluiten de anderen zich bij me aan. We lopen dicht bij elkaar, zeggen weinig. Alleen dat ene zinnetje: wie zal de steen voor ons wegrollen?

Als het graf in zicht komt, blijf ik plots staan. De steen is weg! De bundel specerijen glijdt uit mijn handen. O nee... hebben ze Hem, hebben ze Hem....

“Ze hebben Hem weggehaald,” zeg ik wanhopig. Ik draai me om en ren terug, zoek Shimon en Yochanan. Ik bons op de deur en verlies als de voorzichtigheid uit het oog “Ze hebben Hem weggehaald… we weten niet waar ze Hem hebben neergelegd.”

De mannen komen meteen mee en we rennen terug. Ik sjor mijn tuniek omhoog om hen bij te houden. Zonder iets te zeggen gaan zij het graf in, bukken zich, kijken.  Het blijft stil. Als ze weer naar buiten komen, zie ik aan hun gezicht dat het klopt. Hij is weggenomen.  Ze zeggen niets en gaan.

Maar ik blijf. Ik kan niet weg. Ik sta bij de opening en huil. Dan buig ik me voorover en kijk naar binnen. De doeken liggen er nog.

Maar Hij is er niet.

Er zitten er twee, in het wit. Waar Hij gelegen had. “Waarom huil je?” vragen ze.

“Omdat ze mijn Heere hebben weggenomen,” snik ik, “en ik weet niet waar ze Hem gelegd hebben.”

Opeens hoor ik geluid achter me. De tuinman? Heeft hij... Ik vraag het, ik moet het weten. Waar hebben ze Hem neergelegd.

“Miryam.”

Die stem.

“Rabboeni.”

Ik kijk. Alles wordt scherp. Alsof er iets wegvalt. Ik zie Hem zoals Hij is.

Ik ga naar Hem toe, wil Hem vastpakken, meenemen, Hem verstoppen voor het Sanhedrin... 

Maar Hij  doet een stap terug en zegt:
“Houd Mij niet vast Miryam, want Ik ben nog niet opgevaren naar de Vader. Ga naar Mijn broeders en zeg hun: Ik vaar op naar Mijn Vader en uw Vader, en naar Mijn God en uw God.”

Ik blijf nog even staan en denk diep, diep na terwijl ik Hem in me opneem. Ik zie dat Hij het echt is. Ik geloof. Hij leeft. Hij....

Ik snap het niet. Dan draai me om en ga. Onderweg herhaal ik zijn woorden, bang dat ik ze vergeet en als ik hen vind, gooi ik het eruit: “Ik heb de Heere gezien,” en Hij zei: Ga naar Mijn broeders en zeg hun: Ik vaar op naar Mijn Vader en uw Vader, en naar Mijn God en uw God."

Ze kijken me aan en Ik kijk terug.

We staan daar. En we weten van blijdschap niet wat we moeten doen.

Hij leeft!

Dochter, je geloof heeft u behouden

“Dochter, uw geloof heeft u behouden. Ga heen in vrede.”
Markus 5:34

Iedereen raakte Hem aan.
Maar één aanraking was anders... die van haar.

Ze kwam in het geheim, dacht dat er kracht zat in Zijn kleed.
Raakte Hem aan, wilde ongezien weer wegglippen.
Maar Jezus stond stil en keerde Zich om,
keek

en riep haar naar voren.

Niet om haar te ontmaskeren,
maar om haar te leren.

Het was niet het kleed dat haar genas.
Het was Christus Zelf ... 

En Hij bevestigde het: Dochter... je geloof heeft je behouden.

Hij wilde dat ze wist dat ze werkelijk hersteld was,
niet door een kleed aan te raken,
maar door op Hem te vertrouwen.

Hij nam haar angst weg.
Hij gaf haar meer dan genezing.
Hij gaf haar vrede 🕊️
een nieuw begin.

---

En zo lees ik verder, langzaam, door het evangelie van Markus heen

Het laatste Avondmaal

Deel 2: Wat het Avondmaal betekent volgens het Evangelie van Markus (zoals uitgelegd door Sinclair Ferguson)

🍞 1. Een nieuw verbond — door het Lam.

Jezus is het ware Pesachlam. Zijn offer bracht een nieuwe uittocht — niet uit Egypte, maar uit de zonde. Hij vervulde Exodus 12, Exodus 24 en Jeremia 31.

👁️ 2. De focus ligt op Jezus Zelf.

Hij gaf het brood en de beker terwijl Hij nog bij hen was. Het zijn geen magische voorwerpen — het zijn tekenen die naar Hem wijzen. Het Avondmaal richt onze ogen op de Gever, niet op de gaven.

🤝 3. Het laat onze gemeenschap met Hem zien.

Het delen van brood en beker zegt: “Wij horen bij Hem.”

🌹 4. Het herinnert ons eraan dat we nog niet thuis zijn.

De laatste beker bleef op tafel staan. Hij dronk hem niet. Deze maaltijd wacht nog op voltooiing — wanneer wij die met Hem zullen drinken in Zijn Koninkrijk.

———

Maar ik zie die laatste (4) iets anders. Hij liet de vierde beker, de beker van aanneming, onaangeroerd. Niet alleen omdat de hemel nog wacht, maar omdat Israël nog niet verzameld is.

Hij wacht.

En ik ook.

Wachtend op de dag dat Israël zegt:

“Gezegend Hij die komt in de Naam van de HEERE.”

Het laatste Avondmaal

Opnieuw aan het lezen: Let’s Study Mark van Sinclair Ferguson... en het bracht me tot een diepere studie van het Laatste Avondmaal en de Seder die nacht

Zij dachten aan de Uittocht.
Hij was de vervulling ervan.

Die nacht, tijdens de Seder, terwijl zij aanlagen met ongezuurd brood en bittere kruiden,
nam Hij de derde beker, de beker van verlossing,
en zei iets wat geen rabbi ooit eerder had gezegd:

“Dit is Mijn bloed… het bloed van het nieuwe verbond.” (Markus 14:24)

Niet het bloed van lammeren aan de deurposten.
Maar Zijn eigen bloed. Voor velen.

Op dat moment kwamen Exodus 12, Exodus 24 en Jeremia 31 tot leven:

• Het Lam.

• Het Verbond.

• De belofte van een nieuw hart.

Hij brak de traditie niet.
Hij vervulde haar... maar liet één beker onaangeroerd.

Het verhaal is nog niet ten einde…

De beker van aanneming blijft op tafel,
want de volle inzameling van Zijn volk moet nog komen.

Hij zal opnieuw drinken,
wanneer het overblijfsel van Israël zich herinnert,
en het volk zijn ogen opslaat naar Hem die zij hebben doorstoken.

Dan zal de laatste beker gedeeld worden,
en de Bruid zich verheugen met haar Koning.

—

Dit was deel 1. In de volgende post ga ik dieper in op wat ik las in de studie van Sinclair Ferguson over Markus.

Breng Mij wat je hebt

 “Geef u hun te eten.” — Markus 6:37

De discipelen zijn net terug, vol verhalen — over wat ze hadden gedaan en geleerd.

Jezus nodigt hen uit:
“Kom met Mij mee en rust wat uit.” (vs. 31)

Maar de menigte vindt hen.
En Hij ziet hen — ziet hen echt.
“Hij werd met ontferming bewogen over hen, omdat zij waren als schapen zonder herder.” (vs. 34)

Hij onderwijst hen. Want onderwijzen is voeden.
Dan wendt Hij Zich tot de discipelen:
“Geef jullie hun te eten.”

Niet als last, maar als roeping — om iets van Zijn hart te delen en te beginnen zien wie Hij werkelijk is: de Messias, Degene die brood geeft dat werkelijk verzadigt.

Johannes voegt toe:
“Dit zei Hij om hem op de proef te stellen, want Hij wist Zelf wat Hij zou doen.” (Johannes 6:6)

“Ze zagen het nog niet: de Herder van Israël stond voor hen. Dit moment was een voorproef — van wat Hij later in hen en door hen heen zou doen.” (Sinclair Ferguson)

Hij is nog steeds zo geduldig.

“Breng Mij wat je hebt,” zegt Hij — en Ik zal het zegenen, breken, vermenigvuldigen.

Dit is het stille hart van dienstbaarheid:

Niet wat jij meebrengt,
maar wat jij uit handen geeft.

Niet wat jij tot stand brengt,
maar wat Hij geeft...
door jouw lege, open handen.