In Handelingen 5 zijn hogepriester, de tempelleiders en de raad woedend. Petrus heeft net gezegd dat de God van hun vaderen Jezus heeft opgewekt... de Messias die zij hadden gedood door Hem aan een hout te hangen. Dat komt hard binnen. Ze willen de apostelen doden.
Maar dan staat Gamaliël op.
Hij is een Farizeeër, een leraar van de wet, en iemand die door het volk gerespecteerd wordt. Hij laat zich niet meeslepen door de woede in de zaal.
Hij zegt: wees voorzichtig. Als dit werk alleen uit mensen is, zal het vanzelf verdwijnen. Maar als het uit God is, kunnen jullie het niet tegenhouden. Dan zouden jullie zomaar tegen God zelf strijden.
Gamaliël wordt hier niet getekend als volgeling van Jezus. Wel als een wijze man. In een kamer vol dreiging wordt hij de stem die afremt.
Dat doet me denken aan een Joodse spreuk uit Pirkei Avot: "Elke bijeenkomst die omwille van de hemel is, zal blijven bestaan; maar een bijeenkomst die niet omwille van de hemel is, zal niet standhouden."
Die woorden leggen iets bloot. Je kunt samenkomen rond God, maar toch gedreven worden door iets anders: angst, controle, eergevoel, groepsdruk, het beschermen van je eigen positie. Aan de buitenkant kan het vroom lijken. Maar vanbinnen het tegenovergestelde. En juist dan is Gamaliëls waarschuwing nodig.
Wacht.
Wees voorzichtig.
Misschien zie je nog niet wat God aan het doen is.
---
Vragen
- Wanneer is iets werkelijk omwille van de hemel?
- En wanneer gebruiken we de hemel vooral om onszelf te beschermen?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten